Μπλέξαμε!

Political Alchemies

 Thoughts

O σύγχρονος «Εργοδότης»: Ένας όρος που αποτελεί ένα πονηρό λάθος από όπου και αν τον εξετάσεις. Η Εργοδοσία, αρχαία σύνθετη λέξη [έργο+δίδωμι]. Στην εργασιακή συμφωνία τής μαζικής παραγωγής, κάποιος (ο εργάτης) προσφέρει την ικανότητά του για εργασία και «κάποιος άλλος» υποτίθεται ότι δίνει σε αντάλλαγμα το αντίτιμο της αξίας αυτής τής εργασίας.

Ποιός από τους δύο είναι ο εργοδότης; Ποιός δίνει έργο; Ο εργάτης. Αυτός ο «κάποιος άλλος» τί δίνει; Χρήματα. Ο στόχος του είναι να συμπληρώσει το πολύ σημαντικό και αναντικατάστατο τμήμα τής παραγωγικής του γραμμής. Το τμήμα τού ανθρωπίνου έργου, χωρίς το οποίο είναι αδύνατον να λειτουργήσει το σύστημα παραγωγής, αλλά είναι αδύνατο και να αποκομίσει κέρδος αυτός ο «κάποιος άλλος» . Στα αγγλικά, αυτός που εμείς κακώς ονομάζουμε εργοδότη, λέγεται σωστά «employer». Και προέρχεται από το ρήμα «employ», η άμεση σημασία τού οποίου είναι «χρησιμοποιώ-μεταχειρίζομαι». Απώτερη ετυμολογική πηγή τού οποίου είναι το λατινικό «implicāre» που σημαίνει εμπλέκω. Την ίδια λέξη, με την ίδια ετυμολογία χρησιμοποιούν και οι Γάλλοι. 

 

 

Στην Ελλάδα, ο όψιμος πονηρούλης αστός επέλεξε να ευλογήσει τα γένια του. Βρήκε το αρχαίο όνομα «εργοδότης», που στην αρχαία οικονομία, αλλά και στις πιο πρόσφατες προβιομηχανικές εποχές, σήμαινε τον πελάτη τού οικοτέχνη, αυτόν δηλαδή που έδινε παραγγελίες στον ανεξάρτητο τεχνίτη, ο οποίος, αντίθετα με τον σημερινό εργάτη, κατείχε τα μέσα παραγωγής του. Τον επιφύλαξε αυτό τον όρο ο Έλληνας αστός για τον εαυτό του, για να υπογραμμίσει την χάρη που μας κάνει να μας «δίδει εργασία». Απέκρυπτε έτσι από τους νιοφερμένους επαρχιώτες εργάτες του, ότι εκείνοι ήταν που στην πραγματικότητα προσέφεραν ζωντανή εργασία και ότι το αντίτιμο που τους έδινε γι' αυτήν, δεν αντιστοιχούσε με την αξία που εκείνοι παρήγαγαν. Αυτός ο «κάποιος άλλος», λοιπόν - ο καπιταλιστής - είχε περάσει στην Ιστορία τής εργασίας στην Ελλάδα ως ο αξιότιμος και αναντικατάστατος «εργοδότης»,  χωρίς τον οποίον ο εργάτης θα ήταν ένα τίποτε. Ακόμη και με την επιλογή τού ονόματός του, δηλαδή, επέβαλε τον ρόλο που όλοι οι καπιταλιστές τού κόσμου προσπαθούσαν να πείσουν ότι είχαν, των αρίστων σωτήρων, που πρόσφεραν ζωή σε έτσι κι αλλοιώς χαμένα άβουλα υποκείμενα, όπως εκείνοι αντιλαβάνοντο τούς εργάτες. «Εργασιοδότες», δηλαδή, αν θέλαμε να είμαστε πιο σωστοί. Θέλουμε όμως;

 

 

Στις χώρες όπου η βιομηχανική επανάσταση γεννήθηκε και πραγματοποιεί ολόκληρο τον κύκλο της, χρησιμοποιήθηκε ορθά ο ακριβολογικός όρος: Αυτός ο «κάποιος άλλος» που προσλαμβάνει και εμπλέκει τον εργάτη στην διαδικασία τής παραγωγής ως ζωντανό εξάρτημα αυτής τής διαδικασίας, όπως είπαμε, λέγεται employer, θα μπορούσαμε να μεταφράσουμε «ο εμπλέκων». Και ο υπάλληλος-εργάτης ονομάζεται employee, δηλαδή «ο εμπλεκόμενος».

Δηλαδή εκείνος που «έμπλεξε». Καληνύχτα μας !

Μπασὸ...

 

Ποτέ την Κυριακή

Political Alchemies

 Thoughts

του Κωστή Μπασογιάννη

Κι αυτή την Κυριακή τα καταστήματα λιανικής θα λειτουργήσουν. Εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες, θα πάνε για ψώνια, φερόμενοι ως καταναλωτική μάζα, χρησιμοποιώντας με τον χειρότερο τρόπο στον κόσμο τής εργασίας. Εκμεταλλευόμενοι μια εξέλιξη, την ιστορική σημασία τής οποίας οι περισσότεροι αγνοούν πλήρως και μάλλον, έχοντας υποστεί μια τερατική κοινωνική παραμορφωτική αλλοτρίωση, δεν επιθυμούν να μάθουν. Εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενοι θα τους υπηρετούν, εισπράττοντας δυο ψίχουλα παραπάνω, που ωστόσο σε σχέση με τους μισθούς πείνας που παίρνουν δεν είναι ευκαταφρόνητα. Η ζημιά όμως που γίνεται είναι κολοσσιαία. Δεν έχει σχέση μόνο με την υπερεργασία και την μεγάλη υπεραξία που παράγει, κυρίως στις μεγάλες εταιρείες. Η αθλιότητα αυτή άπτεται ακόμη σημαντικότερων ανθρωπίνων λειτουργιών, όπως η ανάγκη τού εξασφαλισμένου χρόνου σχόλης για να συνευρεθεί μαζί το κοινωνικό σώμα και να συγκροτηθεί σε κοινότητα, είτε αυτό είναι οικογένεια, είτε ειναι οποιοδήποτε κοινωνικό σχήμα. 

Οι διάφοροι τρόποι κοινωνικής συνείδησης πλήττονται θανάσιμα με την ακύρωση της Κυριακής αργίας. Και τα καταναλωτικά υποκείμενα που λειτουργούν ως νομιμοποιητικοί καταλύτες αυτής τής τρομακτικής εξέλιξης, εργαζόμενοι κατά κανόνα και οι ίδιοι, αλλά όχι τόσο άτυχοι ακόμη, ώστε να εμπλέκονται ως θύματα αυτής τής εξέλιξης, θα εισβάλλουν στα καταστήματα με τα θορυβώδη τέκνα τους, απαιτητικοί και βιαστικοί, με το θράσος τού σύγχρονου κοινωνικά ασυνείδητου νοικοκυραίου. Πολλοί προβάλλουν το επιχείρημα ότι ούτως ή άλλως κάποιες ομάδες εργαζομένων είναι υποχρεωμένοι να εργαστούν. Κυρίως στον τομέα του τουρισμού, τής αναψυχής, των θεαμάτων και τής ασφάλειας. Είναι τόσο πονηροί, που προσπαθούν να χρησιμοποιήσουν ένα αναγκαίο (και μάλιστα όχι πάντα) κακό, που σε μια κοινωνία ανθρώπινη θα έπρεπε να γίνει προσπάθεια να μειωθεί στο ελάχιστο, για να δικαιολογήσουν ένα απολύτως αδικαιολόγητο κακό που προεκτείνει προς την χωρίς όρια εργασιακή αυθαιρεσία. Προς την καθολική δουλεία. Οι υπερασπιστές τής κατάργησης των αργιών, ανάλογα με το μέγεθος τής εργοδοτικής τους ξεδιαντροπιάς ή της εργατικής τους ταξικής ασυνειδησίας, την υπερασπίζονται, βαπτίζοντάς την «απαραίτητη για την οικονομική ανάνηψη τής χώρας, για την αναζωογόνηση της αγοράς και για την ανάπτυξη». 

Η λογική τού «να μην σβήνουν ποτέ οι μηχανές των εργοστασίων», κάτι που θα έδινε πακτωλούς πλεονάζουσας υπεραξίας στους κεφαλαιοκράτες, τον δέκατο ένατο αιώνα, στάθηκε αιτία για την κακοποίηση εκατομμυρίων εργατών (και μάλιστα παιδιών και γυναικών) με άγρια ωράρια μέσα στη μαύρη νύχτα, που εξόντωνε τους άτυχους εργάτες. Τεράστιος είναι ο αριθμός των νεκρών, των ανάπηρων και των ψυχικά διαταραγμένων θυμάτων αυτής τής κτηνώδους απληστίας που από τη φύση του παρουσιάζει το τελευταίο σύστημα εκμετάλλευσης, το ύστερο καπιταλιστικό απόλυμα, η οικονομική ψυχή τού πιο γελοίου και επικίνδυνου πολιτισμού που γέννησε η ανθρώπινη Ιστορία. Ο καπιταλιστής και ο έμπορος, αντιμετωπίζουν τους εργαζόμενους ανθρώπους που δεν έχουν τίποτε να πουλήσουν για να ζήσουν εκτός από την εργατική τους δύναμη, σαν πράγματα, αντικείμενα που αποτελούν τμήμα τής παραγωγικής γραμμής και, αφού κοστίζουν και το κόστος τους περιλαμβάνεται στα έξοδα του ισολογισμού, πρέπει να πειθαρχήσουν ως υποζύγια ή αντικείμενα στο νόμο τής μεγιστοποίησης των κερδών. Δεν τους βλέπουν ως ανθρώπους που παράγουν αξία με την εργασια τους. Αυτό καθιστά τον ίδιο τον καπιταλιστή και τον έμπορο μια απάνθρωπη και κτηνώδη μορφή, βγαλμένη από την πιο βαθειά εξελικτική προϊστορία των ζωντανών οργανισμών αυτού του πλανήτη. 

Αυτή η κτηνωδία έφτασε στην ανώτατη ιστορική μορφή της στα τέλη του δεκάτου ενάτου αιώνα και στις αρχές του εικοστού, οπότε και η πρώτη μεγάλη σοσιαλιστική επανάσταση τής Ιστορίας που πέτυχε να καταλάβει την εξουσία στην Ρωσική αυτοκρατορία, άλλαξε τους όρους τού παιγνιδιού και ανάγκασε για πολλές δεκαετίες, για τον φόβο μιας κομμουνιστικής εξέγερσης, να υποχωρήσει το κτήνος και να δώσει στους εργάτες δικαιώματα που ούτε θα μπορούσαν να τα ονειρευτούν χωρίς τις επαναστατικές εξελίξεις που είχαν συμβεί. Οι μεγάλες στρεβλώσεις που επακολούθησαν στο θέατρο του εγχειρήματος τής πρώτης σοσιαλιστικής οικοδόμησης, μαζί με τον λυσσαλέο πόλεμο τής διεθνούς κεφαλαιοκρατίας, έφεραν την πτώση των μεγαλειωδών σοσιαλιστικών εγχειρημάτων του εικοστού αιώνα, των πρώτων αλλά όχι και εσχάτων τής Ιστορίας. Και μέσα σε τριάντα μόλις χρόνια από τότε έχουμε την απόλυτη επάνοδο τού κτήνους στο προσκήνιο. Αυτό κυριάρχησε για τριάντα χρονια, πρακτικά χωρίς αντίπαλο. Και σε όλες τις χώρες που διαφέντευε οι εργαζόμενοι είδαν τη ζωή τους να ξαναφεύγει από τα χέρια τους, είδαν το εικοσιτετράωρό τους, την εβδομάδα τους να γίνεται ένα χαοτικό κάτεργο, όπου τις περισσότερες φορές δεν ξερουν ούτε το ωράριό τους, δεν ελέγχουν τις ημέρες τής εργασίας τους και χάνουν όλο και περισσότερο την δυνατότητα διαπραγμάτευσης και συνεννόησης με την εργοδοσία, αφού ανά πάσα στιγμή θα μπορούσαν να βρεθούν άνεργοι, απλήρωτοι και χωρίς αποζημίωση. Οι εργατικές ενώσεις πεθαίνουν, αφού κανείς δεν τολμά πλέον να συνδικαλιστεί. Σ΄αυτές τις συνθήκες η εργοδοσία αποθρασύνεται και οδηγείται σε μια δίνη μαξιμαλισμού και απληστίας, από την οποία εκ φύσεως και εξ ορισμού δεν έχει καμμία διάθεση να απεμπλακεί. 

ΕΙΝΑΙ ΤΕΤΟΙΟ ΤΟ ΕΙΔΟΣ ΚΑΙ Η ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΠΟΥ ΚΑΤΑΠΙΑΝΕΤΑΙ ΜΕ ΤΟ ΠΑΘΟΣ ΤΟΥ ΚΕΡΔΟΥΣ, ΠΟΥ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΘΑ ΥΠΟΧΩΡΗΣΕΙ ΠΡΟΣ ΟΦΕΛΟΣ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΓΙ ΑΥΤΟΝ. ΚΑΙ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΘΑ ΑΠΕΜΠΟΛΗΣΕΙ ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΣΥΜΦΕΡΟΝ. 

ΚΑΙ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ, ΕΙΝΑΙ Η ΦΥΣΗ ΤΗΣ ΚΕΦΑΛΑΙΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΚΕΡΔΟΦΟΡΙΑΣ ΤΕΤΟΙΑ, ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΔΙΧΩΣ ΤΗΝ ΑΔΙΚΙΑ ΠΡΟΣ ΤΟ ΜΕΡΟΣ ΤΟΥ ΕΡΓΑΤΗ. 

Σ΄αυτά τα δύο πόδια στηρίζεται το τραγικό κτήνος που διαφεντεύει αιώνες τώρα τον κόσμο.

Και για να αποποιηθεί την ευθύνη για την κτηνωδία του, ο καπιταλιστής, ο έμπορος και τα τσιράκια του, προσπαθούν να ιδεολογικοποιήσουν συστηματικά και ψευδοεπιστημονικά την κατάργηση τής Κυριακής αργίας, μιλώντας για νούμερα, τζίρους, κυκλοφορία τού χρήματος, ανάπτυξη, κοινωνική τάχα πολιτική για την εξυπηρέτηση τού εργαζόμενου καταναλωτή, που τάχα δεν έχει χρόνο να ψωνίσει μέσα στην εβδομάδα. Υποστηρίζω ότι ο συμμεριζόμενος αυτή την στρεβλή και παράλογη επιχειρηματολογία, καταναλωτής ή εργαζόμενος, παίρνει την ευθύνη μιας αντικοινωνικης και απάνθρωπης συμπεριφοράς. Και εγκληματεί κατά του κάθε ανθρώπου ξεχωριστά, αφού συνεισφέρει στο να κάνει τη ζωή κόλαση σε μεγάλα λαϊκά στρώματα που ήδη είναι απόλυτα επιβαρυμένα ψυχικά και σωματικά, ώστε έχουν ανάγκη την Κυριακή αργία.

Είναι κατάπτυστη η συνήθεια για κυριακάτικα ψώνια, που πάει να εγκατασταθεί . Γιατί αυτά τα λίγα ευρώ παραπάνω που πετάνε οι εταιρείες σε κάθε εργαζόμενο για να αποδιοργανώσει όλη τη ζωή του, είναι ελάχιστα μπροστά στα μεγάλα ποσά που του έχει κλέψει και εξακολουθεί να του κλέβει στο πλαίσιο τής καπιταλιστικής εκμετάλλευσης. Αλλά εγκληματεί ο υποστηρικτής τής Κυριακάτικης εργασίας και κατά του κοινωνικού συνόλου, αφού πλήττει μια άλλη ανάγκη, ακόμη υψηλότερη: Την ανάγκη τής ύπαρξης της ημέρας τής κοινής σχόλης στην κοινωνία, όπου όλοι, κατά τον τρόπο που ο καθένας επιθυμεί, ανταμώνουν με τους αγαπημένους τους, σε σπίτια, σε πλατείες, σε παραλίες, σε συλλόγους, πολιτικές συζητήσεις, σε εκκλησίες, σε γήπεδα, σε χίλιες δυο δραστηριότητες που δεν έχουν σχέση με τον βιοπορισμό, σε μια ατμόσφαιρα ολικής ανασυγκρότησης προσώπων και κοινωνίας, απολογισμού, ευθυμίας, έρωτα, προσευχής, ραστώνης, αίσθησης ότι η κοινωνία παίρνει μια ανάσα από την παραζάλη τής εβδομαδιαίας εργασιακής υπερφόρτωσης. Μιας ημέρας κατά τη διάρκεια τής οποίας η αποφόρτιση και η ανασυγκρότηση του καθενός είναι προϋπόθεση για την αποφόρτιση και ανασυγκρότηση όλων.

Λυπάμαι που είμαι υποχρεωμένος να γράψω αυτό το κείμενο, που κανονικά έπρεπε να θεωρείται αυτονόητο. Ας μην τρέφουμε άλλο το τέρας που αλλοτριώνει τον άνθρωπο. Ας κρατήσουμε την Κυριακή αργία, συντηρώντας τη φλόγα της ελπίδας για μια καλύτερη κοινωνία.

Μπασὸ...

Κωμικό - τραγικό: Ζώντας στο όριο μεταξύ ανυπαρξίας και σωτήριας κατακρήμνισης.

Theater - Film

 Thoughts

του Κωστή Μπασογιάννη

...Αυτό που δίνει ζωντάνια στο κωμικό, είναι η αδιάλειπτη και πεισματική πορεία προς την διάσωση. Είναι η κατώτατη έκφανση της ελπίδας. Ο κωμικός χαρακτήρας κάνει τα πάντα για να διορθώσει μια κατάσταση που έχει πάρει στραβό δρόμο από την αρχή. Όπως είπαμε, η ματαιότητα της προσπάθειάς του τον καθιστά κωμικό, αλλά, ταυτόχρονα, προκαλεί θλίψη και η προφανής άγνοιά του για τον αληθινό λόγο της αδιέξοδης πορείας του. Η αθωότητά του είναι δεδομένη. Είναι όμως ταυτόχρονα και ένοχος, γιατί είναι ανυποψίαστος. Αν χαθεί, θα φταίει αυτός, όσο και αν οι «κακοί» τον καταδιώκουν. Είναι αδικαιολόγητος για την αδυναμία του. Σου έρχεται να του βροντοφωνάξεις μία υπερβατική λύση, να παρατήσει την μάταια προσπάθεια για τόσο ποταπά πράγματα. Ξέρεις ότι δεν θα σε ακούσει, δεν θα καταλάβει, γιατί δεν θέλει να καταλάβει. Ο κωμικός χαρακτήρας είναι πνιγμένος στον εγωισμό, είναι τυφλός, είναι κολασμένος είναι το αντίθετο από τον τραγικό ήρωα, γιατί δεν ταπεινώνεται. Είναι θύμα της αθωότητας που του προσδίδει μία εμφανής και διαπιστωμένη ανεπάρκεια. Μία ανεπάρκεια που ο ίδιος την θεωρεί δικαίωμά του, και ο θεατής την αποδέχεται χαιρέκακα. Γι’ αυτό η κωμωδία είναι μία αριστοτεχνική περιγραφή της ανθρώπινης απώλειας.
 

   Αν η κωμωδία αντιμετωπίσει την δυνατότητα της υπέρβασης, μεταλλάσσεται σε τραγωδία. Τότε όλα τα κωμικά στοιχεία γίνονται οδυρμός και συντριμός. Το γέλιο γίνεται κλάμα και η ελπίδα μεταφέρεται σε ανώτερη τάξη. Η αθωότητα εξανεμίζεται, ο κωμικός χαρακτήρας αναβαθμίζεται σε τραγικό ήρωα. Γι αυτό, ο μεγάλος κωμικός είναι μεγάλος, γιατί οι χαρακτήρες του ξεπερνούν τα όρια και διεισδύουν στη σφαίρα τού τραγικού. Η ελπίδα του ξεφεύγει από τα στενά πλαίσια της μηχανεύσεως μεθόδων αποφυγής και οδεύει προς την τάξη της φυγής. Δεν πολεμάει να γλυτώσει από κάποια συγκυρία, αλλά να σωθεί. 

   Μόλις η ελπίδα της σωτηρίας λάμψει στα μάτια του παλιάτσου, ο θεατής σοβαρεύει, γιατί βλέπει πλέον μπροστά του κάποιον που έχει καταστεί ανώτερός του, κάποιον που αντιμετωπίζει σοβαρά την δυνατότητα της υπέρβασης, που αυτός δεν βιώνει. Βλέπει κάποιον που συντρίβεται, αποδεχόμενος την πραγματικότητα ότι με μηχανές και λύσεις της στιγμής δεν υπάρχει Λύση. Η ψυχαγωγία δεν στηρίζεται τότε στην αναγνώριση του εαυτού του στην καλικατούρα των υπερβολών των καθημερινών συγκρούσεων, αλλά στην είσοδο ενός απρόσιτου βήματος προς την ηρωική έξοδο που λίγοι το καταφέρνουν. Ο κωμικός χαρακτήρας ξεμπροστιάζει όλο το περιβάλλον που του δημιουργούσε μέχρι τώρα τα προβλήματα, αποδεχόμενος ένα νέο ρόλο, όχι αθώο αυτή τη φορά. Αφοπλίζει τους διώκτες του έτοιμος να τιμωρηθεί για λογαριασμό τους, αποδέχεται αυτό που άλλοι θα ονόμαζαν κακή μοίρα, νικώντας το φόβο. Αν αυτό δεν γίνει, το κωμικό πρόσωπο εντάσσεται σαν ανεπαρκές κακέκτυπο του κόσμου, που ξεκαρδίζει απλώς στα γέλια τον χαιρέκακο θεατή του. Αν όμως γίνει, τότε όλοι ζηλεύουν την φυγή του προς την σωτηρία. Όλα γκρεμίζονται πίσω του και εκείνος, πρώτος εκούσια γκρεμισμένος τελειώνεται σε πείσμα όλων όσων γελούσαν εις βάρος του...

Μπασὸ... 
Οκτώβριος 2000 (απόσπασμα)

 

Ποιός είναι υπεύθυνος για το ταξικό μίσος;

πολύτιμοι λίθοι - pietras preciosas

Μ' αυτούς τους ολόχρυσους λόγους καταρρέει από τον 4ο κιόλας π.Χ. αιώνα η απάτη τής ψευδοευσέβειας των καταδικαζόντων την βία απ' όπου και αν προέρχεται αστών, εκείνων που διεκδικούν μια ελευθερία, την οποία επιφυλάσσουν μόνο για τον εαυτό τους, για να ληστεύουν ανενόχλητοι την ζωή του ανυπεράσπιστου ανθρώπου, που το μόνο που έχει είναι η εργατική του δύναμη. 

Αποκαλύπτεται ήδη από ένα φωτισμένο άνθρωπο, 1500 χρόνια πριν την εμφάνιση της κεφαλαιοκρατίας στην Ιστορία, ότι ο Νόμος της Ιστορίας αλλά και ο Θείος Νόμος δικαιώνει τον καταπιεζόμενο που εξεγείρεται, τον επαναστάτη που συντρίβει τον καταπιεστή του και τους πράκτορές του. Ότι ηθικά, πολιτικά και πνευματικά ένοχος για το ταξικό μίσος δεν ειναι ο φτωχός που μισεί, αλλά ο δι ού το σκάνδαλον έρχεται: Ο αστός καπιταλιστής, εκείνος ο αχρείος, ο ναρκισσικά αυτοαποκαλούμενος «άριστος».

«Η οργή έχει εμφυτευθεί σε εμάς [από το Θεό] για να βοηθούμε τους αδικημένους.» (P.G. 61, 563)

«Δε φρίττεις άνθρωπε, δεν κοκκινίζεις από ντροπή, όταν χαρακτηρίζεις επιτιθέμενο αυτόν που παλεύει για το ψωμί του; Αυτός αν και φέρεται επιθετικά, ωστόσο δικαιούται τη συμπάθειά μας, γιατί τόσο πολύ πιέζεται από την πείνα, ώστε αναγκάζεται να φορέσει το προσωπείο της επιθετικότητας… Και πρέπει να σου πω ακόμα πως αυτός που επιτίθεται στην πραγματικότητα είσαι συ, γιατί αν και έρχεσαι τακτικά στην εκκλησία και ακούς τα κηρύγματά μου, στην αγορά εν τούτοις προτιμάς και το χρυσάφι και τις επιθυμίες και τις ανθρώπινες φιλίες σου, παρά τις δικές μου προτροπές.» (P.G. 60, 535-538)

«Πολλοί βρώμικοι, απατεώνες και ακόλαστοι άνθρωποι, που δεν τους αξίζει ούτε τον ήλιο να αντικρίζουν, ούτε να ζουν κι ούτε να αναπνέουν, πλουτίζουν αναστατώνοντας τα πάντα, αρπάζοντας τα σπίτια των χηρών, εκμεταλλευόμενοι τους ορφανούς, καταδυναστεύντας τους αδυνάτους.» (P.G. 56, 158)

Ιωάννης ο Χρυσόστομος Άγιος Πατέρας για σχεδόν όλες τις Χριστιανικές ομολογίες (344-407 μ.Χ.)

 

ΟΧΙ, η Ιστορία δεν έχει τελειώσει

Political Alchemies

του Κωστή Μπασογιάννη

Όσο περνούν τα χρόνια, τόσο και πιο πικρή γίνεται αυτή η επέτειος.

Όσο πιο σπάνια και εξαιρετική φαντάζει η δύναμη και το μεγαλείο των ηρώων του έπους τής Αλβανίας, των υπερασπιστών των Μακεδονικών οχυρών, των Κάστρων του Ολύμπου και των Φαντασμάτων τού Παρνασσού, τόσο πιο ακατανίκητη και διαχρονική φαντάζει η νοοτροπία που ώθησε ένα μεγάλο μέρος των Ελλήνων στην προδοσία και στον δωσιλογισμό. Τόσο πιο μάταιη υποδεικνύεται η Θυσία των παππούδων μας. 

Περνούν οι δεκαετίες και ο άνθρωπος ακόμη δεν διδάσκεται από το μεγάλο μόνιμο σφαγείο που κρατεί όρθιο τον απάνθρωπο καπιταλισμό. Το πιο απάνθρωπο, επικίνδυνο και γελοίο σύστημα που γέννησε η Ιστορία. Το μόνο ίσως σύστημα που πεισματικά αρνείται να παραδεχτεί ότι ο μεταβατικός ρόλος του στην Ιστορία, αυτός τής κατάλυσης της ισχύος τού συστήματος φεουδαρχίας-δουλοπαροικίας έχει τελειώσει, ο ιστορικός κύκλος τής δικής του δυναστείας έκλεισε με την επώδυνη έκφραση στη διάρκεια του εικοστού αιώνα αμέτρητων αντιφάσεων στη λειτουργία του και τρομερών καταστροφών και διαστροφών τής ψυχής ολόκληρων Λαών. Και επιμένει να μένει στη ζωή, τρεφόμενο από στοιχεία του βαθέος σκότους της ανθρώπινης ψυχής, ακόμη κι αν η παραμονή του σε ισχύ θα καταστρέψει ολόκληρο τον κόσμο. Με τους πολέμους που γίνονται για συγκεκριμένο λόγο, για να ανακατευτεί ο κόσμος και η αγορά που έχει βαλτώσει, να κινηθεί το κεφάλαιο, να ανοίξουν οι «δουλειές», να γίνουν οι πλούσιοι πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι, αλλά και να καταστραφεί ακόμη περισσότερο η Γή μας. Με την απεριόριστη απληστία, που υποβαθμίζει το περιβάλλον και το κάνει με πολλούς τρόπους αβίωτο για τον άνθρωπο. 

Το σύστημα το υπερασπίζονται μονίμως κάποιοι, που τα τελευταία χρόνια έχουν πάρει αμπάριζα από το σύνθημα που έχει δοθεί από τα διεθνή κέντρα προπαγάνδας και επιτίθενται δαιμονοποιώντας κάθε επαναστατική κίνηση. Το υπερασπίζονται όχι μόνο θεωρητικά, αλλά και με τον τρόπο ζωής τους, τις πρακτικές που εφαρμόζουν στα επαγγέλματά τους, τις διεφθαρμένες συντεχνίες τους, τον άκρατο καταναλωτισμό τους, την συμπεριφορά τους προς τους φτωχούς σκληρά εργαζόμενους, προς τους άτυχους, προς τους κατατρεγμένους, τους ανέργους, τους αδυνάτους. Ένας σημαντικός αριθμός από αυτούς θεωρούν τους εαυτούς τους ανώτερους, πιο άξιους, πιο σημαντικούς, πιο μάγκες, πιο έξυπνους και δουλευταράδες, πιο νόμπιλους και ευλογημένους από τους άλλους. Και δικαιώνουν τον λεγόμενο φιλελευθερισμό που δεν ειναι παρά το καθεστώς που δίνει απεριόριστη ελευθερία στην στην δική τους απληστία, στην ματαιοδοξία που διδάσκουν στα δικά τους υψηλά μωρά και στην καταπίεση που εκείνοι ασκούν στους ανθρώπους του μόχθου. Πρόκειται για τους δεξιούληδες, τους καπιταλιστές και τους βαστάζους τους, με τους τελευταίους να προσπαθούν με κάθε μέσον να πλασαριστούν στο οικοσύστημα των φτωχοδιαβόλων που υπηρετούν το σύστημα, με κάποια κρυφή ελπίδα να πιάσουν την καλή. Πρόκειται για μια διαστροφή τής ανθρώπινης φύσης. Η ψυχοπαθολογία και η παθογένεση της οποίας αξίζει ιδιαίτερης έρευνας.

Τεράστια η επίθεση αυτού του υποκοσμικού στρατού των μισθοφόρων του καπιταλισμού εναντίον τής μεγάλης ιστορικής υπόθεσης της λαϊκής Επανάστασης. Εκμεταλλεύονται την υπαρκτή πλέον ιστορία τής σοσιαλιστικής οικοδόμησης, τα λάθη της, τις ήττες της, την απαπόφευκτη βία που ήταν, είναι και ενδεχομένως θα είναι και στο μέλλον υποχρεωμένη εκ των πραγμάτων να χρησιμοποιήσει εναντίον τους για να υπάρξει και να εκπληρώσει την ιστορική της λειτουργία. Αξιοποιούν την μέχρι στιγμής αποτυχία της να χειριστεί αρμοδίως αυτή την τρομακτική αντίφαση, με στόχο να τής αφαιρέσουν το δικαίωμα της επίθεσης εναντίον των εχθρών της, δηλαδή αυτών των ιδίων. Φτάνουν οι υποκοσμικοί οπαδοί τής καπιταλιστικής ψευδοελευθερίας μέχρι του σημείου να μηδενίσουν την Μεγάλη Νίκη του πρώτου μεγάλου σοσιαλιστικού κράτους στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, δαιμονοποιώντας με διαστρέβλωση των ιστορικών στοιχείων την μεγάλη θριαμβεύτρια επί του Ναζισμού. Την Σταλινική Σοβιετική Ένωση. Εξομοιώνοντάς την με την επιτιθέμενη Γερμανία τού άμεσου πολιτικού συγγενή τους Αδόλφου Χίτλερ και το κτηνώδες καθεστώς του. Και οι αδαείς, αφελείς και αμόρφωτοι τους ακολουθούν. Μαζί μ' αυτούς τους ακολουθούν και κάποιοι πονηρούληδες, που υποκρίνονται τους δημοκράτες, τους πατριώτες, τους Χριστανούς, ενώ δεν είναι παρά τυχοδιώχτες, εθνικιστές και θεομπαίχτες. Έχει δημιουργηθεί διεθνώς ένα αντικομμουνιστικό ρεύμα που εκφράζεται με χιλιάδες διαφορετικούς τρόπους και προπαγανδίζεται από όλα τα φερέφωνα του συστήματος. Που δεν πλήττει μόνο την σοσιαλιστική επανάσταση, αλλά μαζί της και οποιαδήποτε πιθανή πρόοδο τής Ιστορίας προς τα εμπρός.

Αυτό το αντικομμουνιστικό μένος, όμως, θα είναι και η αρχή του τέλους τους. Γιατί ο Άνθρωπος συνεχίζει να ζεί πάνω σ' αυτή τη γή. Και οι γενιές ανανεώνονται. Και η Ιστορία δεν έχει τελειώσει όπως οι υποθέσεις των νηπίων δεξιών διανοουμένων διακηρύττουν. Και μια νέα γενιά, ερεθισμένη από την άδικη αυτή επίθεση απέναντι στις μεγαλειώδεις προσπάθειες για την σοσιαλιστική οικοδόμηση, νοιώθοντας την αδικία και την αντιστροφή τής αλήθειας, θα πάρει την υπόθεση από εκεί που την άφησε η τρομερή ιστορία του εικοστού αιώνα. Και θα την προχωρήσει, όπως η φυσική λειτουργία τής Ιστορίας το προδιαγράφει. Θα σπάσουν τους μυστικούς κώδικες, θα λύσουν τους γρίφους των αντιφάσεων, θα δημιουργήσουν φρέσκια, ζωντανή επαναστατική θεωρία και, προχωρώντας το βήμα των προηγούμενων, θα χτυπήσουν το σύστημα εργαζόμενοι με την προσωπική και κοινωνική οντολογική τους εξέλιξη, που αποτελεί προϋπόθεση για την αποφυγή των παλαιών σφαλμάτων, θα οργανώσουν την ζωή τους και θα δημιουργήσουν στα ερείπια τού καπιταλισμού την κατάρρευση του οποίου εκείνοι θα έχουν προκαλέσει, μια κοινωνία που να ταιριάζει σε ανθρώπους και όχι σε ανταγωνιστικά κτήνη. Ένα καλύτερο, δίκαιο κόσμο. Που ο Νόμος τής Ιστορίας βροντοφωνάζει ότι είναι εφικτός.

Οι παραπάνω σκέψεις, ζώντας σε μια Ελλάδα που η πολιτική βρίσκεται σε απόλυτη παρακμή, κάνουν την πίκρα από αυτά που ακούγονται και γίνονται στην φετινή επέτειο του ΟΧΙ λιγότερο επώδυνη και δίνουν μια ελπίδα και κουράγιο για τη συνέχεια. 

Bassὸ...

 «Μέχρις Εσχάτων» -  Αλέξανδρος Αλεξανδράκης

Λειψυδρία

πολύτιμοι λίθοι - pietras preciosas

«Μιὰ φορὰ κουβεντιάζοντας μὲ ἕνα φίλο μου, παρόντα στὴ σημερινὴ ὁμιλία, τοῦ λέγω· ξέρεις, στὴν Κηφισιὰ ἀνοίγουν πηγάδια καὶ δὲν βρίσκουν νερό, ὅπως παλιότερα. Μοῦ ἀπαντάει πὼς τοῦτο ὀφείλεται στὴν ἐντατικὴ ἄντληση τοῦ νεροῦ, ἀλλὰ καὶ στὴν ἔλλειψη βροχῶν· γι' αὐτὸ ὁ ὑδροφόρος ὁρίζων ἔχει ὑποχωρήσει. Τότε ἦταν ποὺ ἄκουσα γιὰ πρώτη φορὰ γιὰ τὸν ὑδροφόρο ὁρίζοντα, καὶ ὅλα αὐτὰ τὰ βρῆκα πολὺ ποιητικά, μολονότι ἀπογοητευτικὰ σὰν γεγονότα. Καὶ σκέφτηκα πὼς κάτι τέτοιο συμβαίνει καὶ μὲ τὶς συνειδήσεις.

Οἱ συνειδήσεις, ὅπως εἴπαμε, εἶναι ὡσὰν τὰ πηγάδια. Μερικὰ ἀπὸ αὐτὰ εἶναι ἀπὸ γεννησιμιοῦ τους βαθειά, ὁ πυθμένας τους βρίσκεται κάτω ἀπὸ τὸν ὑδροφόρο ὁρίζοντα, καὶ ἔχουν νερό. Ἄλλων συνειδήσεων ὁ πυθμένας δὲν εἶναι τόσο βαθύς, καὶ πρέπει τὸ πηγάδι νὰ σκαφτεῖ μὲ τὴν ἐργασία τῆς παιδείας. Ὅμως ποῦ βρίσκεται τὸ ἐπίπεδο τοῦ ὑδροφόρου ὁρίζοντα θὰ ἐξαρτηθεῖ ἀπὸ τὴν ἱστορικὴ ἐποχή. Εἶναι ἐποχὲς ποὺ καὶ ἡ πλέον ρηχὴ συνείδηση πλέει μέσα στὸ νερό. Καὶ εἶναι ἐποχὲς ποὺ καὶ ἡ πλέον βαθειὰ συνείδηση ὑποφέρει ἀπὸ λειψυδρία».

Χρῆστος Μαλεβίτσης, Φιλοσοφία καὶ θρησκεία - 1990

Απεργία σημαίνει επίθεση στα συμφέροντα του κεφαλαίου

 Political Alchemies

Πώς η «γενική απεργία», το όπλο εναντίον της αυθαιρεσίας του κεφαλαίου και της άρχουσας τάξης, γίνεται όπλο εναντίον τής εργατικής τάξης:

του Κωστή Μπασογιάννη

Όταν δεν απεργεί ο ιδιωτικός τομέας, δεν είναι απεργία. Είναι holiday για τους δημοσίους υπαλλήλους και τους υπαλλήλους των υπηρεσιών κοινής ωφελείας που, ενώ καμώνονται ότι αγωνίζονται, κυριολεκτικά εξοντώνουν σωματικά και οικονομικά όλους τους υπολοίπους, χωρίς κανένα πολιτικό κέρδος για την εργατική τάξη. 

Απεργία σημαίνει επίθεση στα συμφέροντα του κεφαλαίου. Δηλαδή, κλείνουν τα εργοστάσια, οι εισαγωγικές και εξαγωγικές εταιρείες, σταματούν οι μεταφορές εμπορευμάτων, κλείνουν τα εμπορικά καταστήματα χονδρικής και λιανικής, τα σουπερμάρκετ, τα ιδιωτικά σχολεία, τα φαγάδικα, τα καφενεία, τα ξενοδοχεία, οι εταιρείες παροχής υπηρεσιών σε επιχειρήσεις, τα εφοπλιστικά γραφεία, όλες οι κερδοσκοπικές δραστηριότητες, όλα. 

Αντίθετα, σ' αυτή την παρωδία απεργίας, όλα αυτά είναι ανοιχτά και απλώς δεν έχουν οι εργαζόμενοι τρόπο να πάνε στη δουλειά. Που αν δεν πάνε, προφανώς, θα φάνε κατ' ευθείαν απόλυση. Άρα, θα πάρουν ταξί (βέβαιως ούτε κι αυτά απεργούν), δίνοντας στο πήγαινε-έλα ένα σημαντικό ποσόν από το μισθό πείνας τους. Και όλα είναι ένα μεγάλο και γελοίο, απαξιωτικό για την εργατική τάξη τσίρκο. 

Και οι «άριστοι» τρίβουν τα χέρια τους.

Βassὸ...