«ΟΡΦΑΝΑ» το θεατρικό έργο του Dennis Κelly σε σκηνοθεσία Κωστή Μπασογιάννη (VIDEO)

Theater - Film

Γιάννης Δρακόπουλος, Ζωη Σαντά, Γιώργος Μηλιώτης

«ΟΡΦΑΝΑ»
του Dennis Kelly
σε σκηνοθεσία Κωστή Μπασογιάννη
στο Θέατρο ΠΚ

Το βραβευμένο έργο του Ντέννις Κέλλυ «Τα Ορφανά» ανεβαίνει στις 18 Απριλίου 2015 και για 12 παραστάσεις στο Θέατρο ΠΚ, στο Νέο Κόσμο, σε σκηνοθεσία Κωστή Μπασογιάννη.

Η Έλεν και ο σύζυγος της Ντάνι γιορτάζουν την είδηση της εγκυμοσύνης της στο δεύτερο τους παιδί με ένα ρομαντικό δείπνο για δύο στο σπίτι. Ξαφνικά ο αδελφός της Έλεν, ο Λίαμ εισβάλλει μέσα με ρούχα λερωμένα από αίμα. Η ισχνή δικαιολογία του ότι βρήκε στο δρόμο ένα νεαρό τραυματισμένο εγείρει ένα καταιγισμό ερωτήσεων που ζητούν απάντηση. Οι αντιφάσεις στις οποίες πέφτει, καθώς εξιστορεί τα γεγονότα προκαλούν υποψίες και η ανησυχία κορυφώνεται καθώς τα κομμάτια του πάζλ που συμπληρώνεται δείχνουν ότι μάλλον εμπλέκεται περισσότερο απ’ ότι αρχικά άφησε να εννοηθεί. Πώς θα αντιδράσει το ζευγάρι;

Η Έλεν δείχνει τυφλή εμπιστοσύνη στον αδελφό της, καθώς είναι δεμένη παθολογικά μαζί του από τότε που οι γονείς τους βρήκαν τραγικό θάνατο σε φωτιά  και έμειναν ορφανά. Ο Ντάνι που έχει πέσει θύμα επίθεσης ομάδας νεαρών στο παρελθόν αμφιταλαντεύεται στην κρίση του.

Θα αντέξουν οι οικογενειακοί δεσμοί τους κραδασμούς; Θα διαλύσει ο φόβος τη συνοχή του ζευγαριού ή τους δεσμούς αίματος των δύο αδελφών;

Βραβευμένο ως το καλύτερο θεατρικό έργο του 2009 με το Βραβείο Fringe του Φεστιβάλ του Εδιμβούργου, καθώς και με το Herald Angel Award, το έργο του Ντέννις Κέλλυ θέτει ένα πραγματικό ηθικό δίλημμα και προβληματίζει καθώς αποκαλύπτει πόσο ευάλωτη είναι η υπευθυνότητα του πολίτη, όταν βάλλεται διαρκώς από εξάρσεις αστικής βίας.

Η ένταση του στακάτο διαλόγου  και οι συναισθηματικές συγκρούσεις επί σκηνής κρατούν αμείωτο το ενδιαφέρον του θεατή που έρχεται αντιμέτωπος με την πικρή διαπίστωση πώς η εγκληματικότητα και ο ρατσισμός ληστεύουν την ήδη πτωχευμένη ηθικά σύγχρονη κοινωνία μας και δοκιμάζεται από την βίαια αντιπαράθεση ατομικών αξιών και κοινωνικής συνείδησης.

____________________________

Ταυτότητα Παράστασης:

Συγγραφέας: Ντέννις Κέλλυ

Μετάφραση: Κοραλία Σωτηριάδου

Σκηνοθεσία: Κωστής Μπασογιάννης

Σκηνογραφία-Ενδυματολογία: Σεμίραμις Μοσχοβάκη

Μουσική: Χρήστος Τόλης

Φωτισμοί: Γιώργος Αγιαννίτης

Σχεδιασμός αφίσας: Κώστας Εφήμερος

Οργάνωση παραγωγής: Ελισσαίος Βλάχος

Ερμηνεύουν: Γιάννης Δρακόπουλος, Γιώργος Μηλιώτης, Ζωή Σαντά

Παραγωγή: Ξανθίας Α.Μ.Κ.Ε.

____________________________

Θέατρο ΠΚ, Κασομούλη 30 & Ρενέ Πυώ 2, Νέος Κόσμος

Ημερομηνία: Από 18 Απριλίου 2015, για 12 παραστάσεις

Μέρες & ώρες: Σάββατο 21.00, Κυριακή 20.00

Τιμές εισιτηρίων: Κανονικό 12 €, Μειωμένο 8 €

Πληροφορίες: Τηλ: 21 0901 1677

www.pktheater.gr

ΔΕΙΤΕ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΕΔΩ:
https://www.youtube.com/watch?v=ySFqsYX6CJU&feature=youtu.be&fbclid=IwAR3Tizbww8v9HcU1p6a8D15CjlxhKiUOejTkG7xKAua9HegnpK-0YnpstwI

thanks and respect

thanks and respect

Observing, Recognizing, Rebuilding

Leaving the Castle
by Bassò... 2011

Vitsi
by Bassò... 2010




Residence
by Bassò... 2011



Fener 2
by Bassò... 2011



For a penny
by Bassò... 2011

Judas tree Leaf
Bassò... 2015

Η επαφή μου με το λόγο του π. Ιωάννη Ρωμανίδη

του Κωστή Μπασογιάννη

Ο άνθρωπος που κατανόησε περισσότερο απ' όλους τις ιστορικές και πνευματικές προϋποθέσεις της παρακμής της δυτικής θεολογίας και του εκφυλισμού της πνευματικότητας στο χώρο που σήμερα ονομάζουμε Δυτική Ευρώπη.
Ο άνθρωπος, η μελέτη του έργου τού οποίου μπορεί να οδηγήσει στην απόλυτη εξήγηση και, σε ένα μεγάλο βαθμό, δικαιολόγηση όλων των σημαντικών δυτικών αντι-εκκλησιαστικών και κατ' επέκταση αντι- χριστιανικών και αντι-θρησκευτικών ρευμάτων, ως απαντήσεις στην διαστρέβλωση της Χριστιανικής πίστης, που συντελέστηκε εκεί στα πλαίσια της Φραγκικής κατάκτησης της δυτικής Ρώμης.
Ο ιερέας θεολόγος για τον οποίο μπορούμε να πούμε ότι η θεολογία της Ανατολικής Χριστιανικής Εκκλησίας διακρίνεται στην προ Ρωμανίδου εποχή και την μετά Ρωμανίδη εποχή, κατά την οποία όποιος θέλει και έχει τις πνευματικές προϋποθέσεις μπορεί να κατανοήσει το μέγεθος και το ποιόν του χάσματος μεταξύ της Ρωμαίϊκης Ανατολικής Χριστιανικής παράδοσης και της δυτικής-Φραγκικής σχολαστικής Χριστιανικής θεωρίας.
Ο π. Ιωάννης Ρωμανίδης έδωσε την ευκαιρία στους πιστούς της Ανατολικής Ορθοδοξίας να αποκυρήξουν τις ευσεβιστικές και πουριτανικές δυτικές επιρροές και ν' αναβαπτίσουν την παραδοσιακή πίστη τους στα βιωματικά νερά της πατερικής θεολογίας, μια ευκαιρία που μέρα με τη μέρα χάνεται, αφού όλο και περισσότερο εκείνη η μικρή αναλαμπή πνευματικότητας που είχε σιγοφέξει τα τελευταία χρόνια του εικοστού αιώνα στους κόλπους της Εκκλησίας μας, τρεμοσβήνει και χάνεται μέσα σε δίνες αυθαίρετης εσχατολογικής αμετροέπειας, σε ορυμαγδούς εκφασισμού και εθνοκαπηλείας, σε μια απόλυτα αντίχριστη παράδοση της άγιας πίστης του Χριστού στο καπιταλιστικό θηρίο. Είτε μέσω μιας ανυπόφορα μαλθακής και γλοιώδους ανοχής, είτε δια της αποδοχής και υιοθεσίας των πιο απάνθρωπων και κυνικών συστημάτων, μέχρι και εκείνου του εσχάτου καταντήματος της ανθρώπινης κοινωνίας, του φασισμού.
Ποιός ξέρει τον Ρωμανίδη σήμερα; ποιός έχει διαβάσει έστω και μια αράδα από τα γραπτά του; Ποιός τον αξιοποιεί έστω και μόνο για το αυτονόητο, το πιο απλό που μπορεί να προκύψει από το έργο του: Την ικανότητα αναγνώρισης του αυθεντικού, του όντως πνευματικού και του αληθινού και τον διαφορισμό του από το πραγματικά ξένο, το ασύμβατο, το κίβδηλο; Πολύ λίγοι.
Δεκατρία χρόνια από το θάνατό του δεκαοκτώ χρόνια από την πρώτη μου επαφή με το λόγο του, και βλέπω ότι λίγοι, πολύ λίγοι οδηγήθηκαν στα μονοπάτια εκείνης της γλυκύτατης κι ελπιδοφόρου αυστηρής ελευθερίας, της αυτογνωστικής εμπειρίας, μιας εμπειρίας μπροστά στην οποία η ψυχολογία του βάθους φαντάζει παιδικό παιγνίδι με κύβους πρώιμης λογικής, της απόλυτης αυτογνωστικής εμπειρίας που θα μπορούσε ένας λαός να ανακαλύψει στη «μετά Ρωμανίδη» εποχή.
Αντ' αυτού δημιουργήθηκαν, κατά την φαύλη συνήθεια των αδιάφορων ανθρώπων, διεκπεραιωτικά κάστρα διαχείρησης κάποιων μηχανικών παραδόσεων, παρεούλες και κύκλοι αδιάφοροι για τις αξίες και τις μεθόδους που κληρονόμησαν, συντροφιές απολυτότητας και πρόωρης ναρκισσιστικής αυτοαγιοποίησης, πάντα με τη συνήθεια της μηχανικής εκφοράς των κλισέ ταπεινοφροσύνης και αυτομεμψίας. Κυκλικές παρεούλες γύρω από κάποια βαμπίρ, ρασοφόρα ή μη.
Η Αυτογνωσία, η αναγνώριση του οικείου και ο διαχωρισμός του από το ασύμβατο, και τέλος η διακριτική ιστορική λειτουργία έχουν προς το παρόν πάει περίπατο. Ας ελπίσουμε ότι θα επιστρέψουν με την ευκαιρία μίας κάποιας μελλοντικής μορφής της τάξεως και του μεγέθους του Ιωάννη Ρωμανίδη.

Επιμέλεια-Πηγή: Σοφία Ντρέκου - Αέναη επΑνάσταση

Μήπως οι Σφίγγες είναι Γρύπες;

Σφίγξ ή Γρύψ ;
Bassὸ... 2014

Θα μου πείτε τώρα με τί κάθομαι και ασχολούμαι. Μέρες στριφογυρίζει στο κεφάλι μου αυτό το διαόλι και αν δεν το άφηνα να εκφραστεί θα έσκαγα. Κυριακή λοιπόν σήμερα, είπα να ασχοληθώ με τις ακέφαλες και άπτερες “σφίγγες” της Αμφίπολης. Υπέροχης, μεγάλης τέχνης κολοβώματα, που όλοι βιαστήκαμε να τα ονομάσουμε “σφίγγες”. Ποιός άραγε τους πήρε το κεφάλι; Γιατί; Άραγε κάποτε εβρίσκοντο σε κοινή θέα και η νέα θρησκεία που δεν γούσταρε τέρατα και είδωλα τις αποκεφάλισε και τις ξεπουπούλιασε; Μπορεί.

Αλλά δεν ήταν αυτό που δεν μπορούσα να χωνέψω στην εικόνα που κατάκτησε κάθε Ελληνική καρδια τις τελευταίες μέρες. Εκείνη η ταπεινή αψίδα πάνω απο τα απολειπόμενα κεφάλια των αριστουργηματικών εκείνων μεγάλων γατιών με έβαζε σε σκέψεις. Πολύ χαμηλά το βάλανε το αψιδωτό ταβάνι βρε παιδί μου. Και καλά, ας πούμε ότι τα φτερά τους κάπως τα βόλευαν, τα άπλωναν δώθε κείθε και απέφευγαν τη σύγκρουση με το πρέκι. Που θα χωρούσαν τα καμαρωτά επηρμένα, σχεδόν ξιπασμένα κεφάλια των μυθικών τεράτων; μήπως τα έκοψαν γιατί πραγματικά δεν χωρούσαν; μήπως μετά που τα έκοψαν οι χριστιανοί Γιέλτσιν χτίστηκε η αψίδα; Τί βλακείες λέω! Μάλλον οι δύο σφίγγες είχαν σκυφτό το κεφάλι. Γιατί όμως να είχαν σκυφτό το κεφάλι τα πτερωτά σοφά αιλουρογκομενάκια; κοιτούσαν κάποιο θρασύτατο ποντικάκι που τις πείραζε μπροστά στα πόδια τους;

Δεν νομίζω, το πιθανότερο είναι να σκύβανε αποδίδοντας τιμές στον υψηλό νεκρό που φαντάσου πόσο υψηλός ήταν, που του έφτιαξαν μια τούμπα σαν το γήπεδο της Λεωφόρου. Ναι! Είχαν σκυφτό το κεφάλι, εις ένδειξιν υποταγής. Και μπροστά σε ποιόν θα μπορούσε ακόμη και κοτζαμάμ σφιγξ να παραδεχτεί την κατωτερότητά της, χωρίς να αυτοκτονήσει; Μα στον βασιλιά Αλέξανδρο, που ζεί και βασιλεύει και τον κόσμο κυριεύει – κάτσε να το πούμε κι αυτό, μη μας βουλιάξει την άλλη φορά το βαπόρι καμμιά γοργόνα. Να προσέξουμε μόνο κι εμείς και η γοργόνα, μήπως και έχει ήδη σπάσει εδώ και 2.300 χρόνια ο διάολος το ποδάρι του και ο τάφος είναι του Κάσσανδρου και μετά εκεί να δείς αυτοκτονίες.

Όπως καταλαβαίνετε δεν ήταν σοβαρά πράγματα αυτά που σκεφτόμουν Κυριακάτικα και βάλθηκα να βρώ καμμιά άλλη λύση, πιο σοβαρή. Δεν χρειάστηκε παρά να μισοκλείσω τα μάτια και να παρατηρήσω την εικόνα βάζοντας την αρρωστημένη φαντασία μου να δουλέψει και βέβαια εμφανίστηκε το αγαπημένο μου τέρας, ο αριστουργηματικός Γρύψ! Και λέω με το ταπεινό μου μυαλό:

...βρε πατριώτες,
μπας και οι ταπεινωμένες σφίγγες
μάς βγουν τελικά περήφανοι γρύπες;


Κωστής Μπασογιάννης
24 Αυγούστου 2014

Από τις "Ωδές" τού Ανδρέα Κάλβου

Πολύτιμοι λίθοι - Pietras Preciosas

ᾨδὴ Ἕκτη. Αἱ Εὐχαί

στροφὴ πρώτη.

 

Τῆς θαλάσσης καλήτερα
φουσκωμένα τὰ κύματα
῾νὰ πνίξουν τὴν πατρίδα μου
ὡσὰν ἀπελπισμένην,
ἔρημον βάρκαν.                        5

β´.

῾Στὴν στεριάν, ῾ς τὰ νησία
καλήτερα μίαν φλόγα
῾νὰ ἰδῶ παντοῦ χυμένην,
τρώγουσαν πόλεις, δάση,
λαοὺς καὶ ἐλπίδας.                10

γ´.

Καλήτερα, καλήτερα
διασκορπισμένοι οἱ Ἕλληνες
῾νὰ τρέχωσι τὸν κόσμον,
μὲ ἐξαπλωμένην χεῖρα
ψωμοζητοῦντες·                    15

δ´.

Παρὰ προστάτας ῾νἄχωμεν.
Μὲ ποτὲ δὲν ἐθάμβωσαν
πλούτη ἢ μεγάλα ὀνόματα,
μὲ ποτὲ δὲν ἐθάμβωσαν
σκήπτρων ἀκτῖνες.                 20

ε´.

Ἂν ὁπόταν πεθαίνῃ
πονηρὸς βασιλεὺς
ἔσβυν᾿ ἡ νύκτα ἕν᾿ ἄστρον,
ἤθελον μείνει ὀλίγα
οὐράνια φῶτα.                       25

ς´.

Τὸ χέρι ὁποὺ προσφέρετε
ὡς προστασίας σημεῖον
εἰς ξένον ἔθνος, ἔπνιξε
καὶ πνίγει τοὺς λαούς σας,
πάλαι, καὶ ἀκόμα.                   30

ζ´.

Πόσοι πατέρες δίδουσιν,
ὄχι ψωμί, φιλήματα
῾ς τὰ πεινασμένα τέκνα τους,
ἐν ᾧ λάμπουν ῾ς τὰ χείλη σας
χρυσὰ ποτήρια!                       35

η´.

Ὅταν ὑπὸ τὰ σκῆπτρά σας
νέους λαοὺς καλεῖτε,
νέους ἱδρῶτας θέλετε
ἐσεῖς διὰ ῾νὰ πληρώσητε
πλουσιοπαρόχως,                   40

θ´.

Τὰ ξίφη ὁποὺ φυλάγουσι
τὰ τρέμοντα βασίλειά σας,
τὰ ξίφη ὁποὺ τρομάζουσι
τὴν ἀρετήν, καὶ σφάζουσι
τοὺς λειτουργούς της.              45

ι´.

Θέλετε θησαυροὺς
πολλοὺς διὰ ῾ναγοράσητε
κρότους χειρῶν καὶ ἐπαίνους,
καὶ τ᾿ ἄπιστον θυμίαμα
τῆς κολακείας.                          50

ια´.

Ἡμεῖς διὰ τὸν σταυρὸν
ἀνδρείως ὑπερμαχόμεθα
καὶ σεῖς ἐβοηθήσατε
κρυφὰ τοὺς πολεμοῦντας
σταυρὸν καὶ ἀλήθειαν.              55

ιβ´.

Διὰ ῾νὰ θεμελιώσητε
τὴν τυραννίαν τιμᾶτε
τὸν σταυρὸν εἰς τὰς πόλεις σας,
καὶ αὐτὸν ἐπολεμήσατε
εἰς τὴν Ἑλλάδα.                         60

ιγ´.

Καὶ τώρα εἰς προστασίαν μας
τὰ χέρια σας ἁπλόνετε!
τραβήξετέ τα ὀπίσω·
βλέπει ὁ θεὸς καὶ ἀστράπτει
διὰ τοὺς πανούργους.               65

ιδ´.

Ὅταν τὸ δένδρον νέον
ἐβασάνιζον οἱ ἄνεμοι,
τότε βοήθειαν ἤθελεν,
ἐνδυναμώθη τώρα
φθάνει ἡ ἰσχύς του.                   70

ιε´.

Τὸ ξίφος σφίγξατ᾿ Ἕλληνες -
τὰ ὀμμάτιά σας σηκώσατε -
ἰδού - εἰς τους οὐρανοὺς
προστάτης ὁ θεὸς
μόνος σας εἶναι.                        75

ις´.

Καὶ ἂν ὁ θεὸς καὶ τ᾿ ἄρματα
μᾶς λείψωσι, καλήτερα
πάλιν ῾νὰ χρεμετήσωσι
῾ς τὸν Κιθαιρῶνα Τούρκων
ἄγριαι φορᾶδες.                        80

ιζ´.

Παρά.... Αἴ, ὅσον εἶναι
τυφλὴ καὶ σκληροτέρα
ἡ τυραννίς, τοσοῦτον
ταχυτέρως ἀνοίγονται
σωτήριοι θύραι.                        85

ιη´.

Δὲν μὲ θαμβόνει πάθος
κανένα· ἐγὼ τὴν λύραν
κτυπάω, καὶ ὁλόρθος στέκομαι
σιμὰ εἰς τοῦ μνήματός μου
τ᾿ ἀνοικτὸν στόμα.                   90

( Ἀνδρέας Κάλβος - Ὠδαί )

 

Τα Καλάβρυτα και η διαχρονική έπαρση των Γερμανών

"Progressive 291"
Bassò... 2011

    
 Δολοφονώ όλους τους άμαχους άνδρες μιας πόλης, και μετά καίω εκ θεμελίων μια άλλη, κι άλλη, κι άλλη, σημαίνει ότι δεν ανήκω στο ανθρώπινο γένος. Όσα Audi, Miele, AEG, GRUNDIG ή Krups κι αν κατασκευάσω, όσα ολυμπιακά μετάλλια κι αν κατακτήσω, όσο κι αν εκτοξεύσω την οικονομία μου και το εμπορικό ισοζύγιό μου στα ύψη, οσο δυνατό κι αν καταστήσω το νόμισμά μου, θα είμαι μια αγέλη αιμοβόρων θηρίων, μέχρι να σύρω γονατιστός το μιασμένο μου κορμί και να ζητήσω ικέτης συγνώμη από τα θύματά μου, αποδεχόμενος την ποινή μου ως λαός, κάτι που θα σημάνει και την πρώτη είσοδό μου στο χώρο της εντιμότητας. Αυτή η ποινή δεν μπορεί να είναι άλλη από την μόνιμη διαθεσιμότητα έως ότου πείσω τα θύματά μου, που ταπεινωτικά με νίκησαν στο πεδίο του βρώμικου πολέμου που τους ανάγκασα να εμπλακούν, ότι είμαι ακίνδυνος ή, τέλος πάντων, ένα εγκληματικό στοιχείο υπό σχετικό έλεγχο. Και αν, ακομη και μετά απ' αυτό, υποτροπιάσω και δείξω σημάδια αρχομανίας πάλι και αρχίσω να απειλώ, να εκβιάζω και να ταπεινώνω τους άλλους λαούς, μού πρέπει χειρότερη τιμωρία, ταπείνωση παραδειγματική.


    Δεν ξεχνούν οι λαοί τί σημαινει Γερμανική έπαρση, αρχομανία και σωβινισμός. Πρέπει να τους κοντράρουμε όσο γίνεται πιο έγκαιρα, νικώντας πρώτα τους ανθρώπους τους εδώ, και στη συνέχεια πατώντας τους τον κάλο, υπενθυμίζοντάς τους την κτηνωδία του κακού τους εαυτού. Αρνούμενοι να λέμε ότι τα εγκλήματα τα έκαναν απλώς κάποιοι Ναζί χαμένοι στον προηγούμενο αιώνα, αλλά υπενθυμίζοντάς τους ότι αυτοί ήταν Γερμανοί. Είναι ανάγκη και για να προφυλαχτούν οι ίδιοι από την ανάδυση του κτήνους μέσα τους, αλλα και για να προφυλάξουμε και τους προαιώνια υπάρχοντες μιμητές τους στην Ελλάδα, που είναι έτοιμοι να τα ξεχάσουν όλα και να αρχίσουν τα ίδια εγκλήματα που είχαν διαπράξει τότε στο πλευρό των Γερμανών. Όσο είναι καιρός ας αντιδράσουμε τώρα στην ειρήνη, αν δεν θέλουμε πάλι να μπούμε στη δυσάρεστη διαδικασία να ανατινάζουμε Γερμανικά τραίνα. Και, δεδομένου ότι η Γερμανια δεν πλήρωσε φαίνεται όσο έπρεπε τα επιτίμια του αποτρόπαιου παγκόσμιου εγκλήματος, αφού ως αυθεντική βαρβαρική δύναμη συνεχίζει τις πολύμορφες περιοδικές της επιδρομές, αυτή τη φορά ως πονηρή σφετερίστρια της Ευρωπαϊκής εξουσίας, ας σταματήσουμε να είμαστε τόσο ευγενικοί στους αμετανόητους διαχρονικούς δολοφόνους. Οι εικόνες των Καλαβρύτων δεν πρέπει να σβήσουν ποτέ από τη μνήμη μας. Όχι από εκδικητική διάθεση, αλλά αμυνόμενοι, οφείλουμε στα παιδιά μας να έχουμε αυστηρότατη στάση προς το Γερμανικό Έθνος.

Κωστής Μπασογιάννης

13 Δεκεμβρίου 2013 




___________________________________________
Απαραίτητη διευκρίνιση, μετά από σχόλια φίλων:




Η Αναφορά μου στους "Γερμανούς" δεν αποτελεί αυθαίρετη και ρατσισιτκή γενίκευση αλλά στηρίζεται στην εξής θεώρηση: Υποστηρίζω ότι ένας λαός είναι ένα πολυδιάστατο και πολυδύναμο ιστορικό όν. Εκτός από ένα σύνολο ανεξάρτητων και αυτεξούσιων προσώπων που τον απαρτίζουν, εκτός από ένα λειτουργικό πολιτικό σύστημα που αποτελείται από τάξεις, συντεχνίες, συμφέροντα και φατρίες που αντιμάχονται η μια την άλλη και τον κατατάσσουν, αναλόγως με την δυναμική αυτής της πάλης, σε κάποια ιστορική θέση στο θέατρο των διεθνών πολιτικών, οικονομικών και ταξικών εξελίξεων, είναι παράλληλα και αυτοτελές ιστορικό υποκείμενο, με πρόσωπο, χαρακτήρα, ιστορία, ψυχολογικό προφίλ και, κυρίως συγκεκριμένες και εξελίξιμες ιδιότητες. Αυτό δεν αποτελεί μια φασιστική γενίκευση, αλλά μια παραδοχή του ρόλου που επιτελεί κάθε σύστημα στο υπερ-σύστημα που το περιβάλλει και συνεπώς και στα άλλα επιμέρους συστατικά του. Δεν μπορούμε να αγνοούμε την ύπαρξη αυτων των συλλογικών ιστορικών υποκειμένων, ούτε να δαιμονοποιούμε την θεωρητική τους μελέτη ή την πρακτική τους αντιμετώπιση από τα άλλα ομόλογά τους και συχνά αντίπαλα σύγχρονα υποκείμενα μέσα στην ιστορία. Στη βάση αυτή όταν μιλώ για τους "Γερμανούς" είναι σαφές ότι δεν εννοώ ένα από τα ξεχωριστά και ανεπανάληπτα μαύρα ή λευκά θαυματικά σύμπαντα που είναι τα ανθρώπινα πρόσωπα. Δεν επιτίθεμαι όπως θα έκανε ο ρατσιστής φασίστας στον Καρλ, την Έυα, τον Φριτς, την Χέλγκα, τον Μπέρτολτ, τον Άλμπερτ ή τον Λούτβιχ. Ούτε κάν στον ίδιο τον Αδόλφο. Εννοώ ένα σύνολο που δημιουργείται και λειτουργεί στο χρόνο, μια οντότητα που επηρρεάζει θετικά ή αρνητικά όλους μας. Γιατί υπάρχει τελικά ένα "ισοζύγιο", ένα διαχειρήσιμο πρόσημο προσφοράς ή καταστροφής μπροστά από το σύνολο αυτό. Σε πολλές περιπτώσεις το σύνολο αυτο λειτουργεί αληθινά ως Gestalt - για να χρησιμοποιήσω άλλο ένα νοητικό επίτευγμα της Γερμανικής κουλτούρας - και οταν το πρόσημο είναι αρνητικό και η απόλυτη τιμή γιγαντιαία, τότε μιλάμε για βαρβαρισμό. Είναι λοιπόν στο χέρι του κάθε Γερμανού να σμιλέψει αυτή την αγριότητα προς ένα αληθινό πολιτισμό, αντί να επανέρχεται με διάφορες δικαιολογίες και παραλλαγές στα ίδια εμέσματα, όπως και του κάθε Έλληνα να σμιλέψει τις δικές του βαρύτατες ανεπάρκειες που ωστόσο, τουλάχιστον στα νεότερα χρόνια, δεν συνοδεύτηκαν από βαρβαρισμό ανάλογης έντασης με την αποικιοκρατία, τον ιμπεριαλισμό και τον φασισμό που ευδοκίμησαν στη Δύση.

b.

b.