Η γη δεν μπορεί να σωθεί από τους καταστροφείς της

 Political Alchemies

(Όποιος δεν θέλει να ζυμώσει,.... G@W@€| τα παιδιά του)

του Κωστή Μπασογιάννη

Ανάμεσα στα χαρακτηριστικά τού καπιταλισμού που μεγεθύνονται ραγδαία και τον καθιστούν πλέον αφόρητα και αναπόδραστα φονικό, τόσο για το ανθρώπινο είδος, την κοινωνία και την ιστορική πορεία του, όσο και για τον ίδιο τον πλανήτη, είναι η ικανότητά του να προσλαμβάνει και να ενσωματώνει κάθε κίνημα που γεννιέται για να τον πολεμήσει, επιστρατεύοντάς το στη δική του προπαγάνδα και τελικά στην μεγιστοποίηση του μόνου οικονομικoύ μεγέθους που πραγματικά τον ενδιαφέρει: το κέρδος. 

Τυπικό παράδειγμα μιας τέτοιας ενσωμάτωσης είναι το φαινόμενο Γκρέτα Τούνμπεργκ* και τα πρόσωπα που την κατευθύνουν, χειραγωγούμενα πλέον και αυτά από την τρομακτική δύναμη της προπαγάνδας τού συστήματος. Που μη έχοντας καμμία διάθεση και, από τη φύση του, κανένα κίνητρο να θυσιάσει ούτε μια μικρή λεπτομέρεια από την δομική του συγκρότηση, προσπαθεί, με διαφημιστή αυτό το αξιολύπητο πλάσμα να προωθήσει την υποτιθέμενη λύση στο διαστρεβλωμένο πρόβλημα, δηλαδή, νέα εκτοξευμένη στα ύψη «οικολογική» πλέον καπιταλιστική παραγωγή νέων προιόντων νέα παραγωγή υπεραξίας, νέα εργασιακά νταχάου, νέα κέρδη.

Εμείς οι υπόλοιποι, γεμάτοι αμηχανία και σύγχυση, θύματα της διαφημιστικού τύπου γελοίας προπαγάνδας, κινούμενοι στη λεπτή διαχωριστική γραμμή μεταξύ:

-τής ενσωματωμένης και χειραγωγούμενης κινηματικής γυμναστικής που μετατρέπει την δυναμική μιας επανάστασης σε ενεργούμενο του κεφαλαίου και σε κέρδος 

-και ενός αυθεντικού επαναστατικού κινήματος, τμήμα απαραίτητο πλέον του οποίου θα πρέπει να είναι η εκ θεμελίων και επί τής αρχής ανατροπή και της περιβαλοντολογικής πολιτικής τού απερχομένου συστήματος, 

είναι ανάγκη να μετακινηθούμε μαζικά προς την κατεύθυνση τής δεύτερης προοπτικής, της επαναστατικής, όπου εξ ορισμού θα καταλυθεί εκτός από την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, και η πληθωριστική υπερεκμετάλλευση, μόλυνση και αποδιοργάνωση των ισορροπιών τού ζωντανού μας πλανήτη από την τρελή πορεία τού κεφαλαίου προς μια θηριώδη ανορθολογική υπερανάπτυξη, στηριγμένη στον υπερτροφικό, χωρίς κανένα κεντρικό σχεδιασμό καπιταλιστικό μηχανισμό τού ανταγωνισμού. 

Η σωτηρία τού πλανήτη δεν μπορεί να γίνει με την λογική εκείνων που τον καταστρέφουν, αλλά με την απόδοση των μέσων παραγωγής στους αληθινούς διακαιούχους, που τον αγαπούν και επιθυμούν να ζήσουν μετρημένα και δίκαια, υγιείς, αυτοί και οι απόγονοί τους, σε μια υγιή κοινωνία που να αρμόζει σε ανθρώπινα πλάσματα.

b.

Αμμόλοφοι - 1985

Literaire

Το αναπόδραστο ηθικό έλλειμμα της Δεξιάς

 Political Alchemies

του Κωστή Μπασογιάννη

Παρατηρώντας τις χλιαρές έως ανύπαρκτες λαϊκές αντιδράσεις μπροστά στην προοπτική τής λεγόμενης «δεξιάς παλινόρθωσης» στην Ελλάδα, μπορεί ένας απλοϊκά σκεπτόμενος να διακρίνει και να εκπλαγεί από την ψυχραιμία ενός λαού στην επερχόμενη επάνοδο στην εξουσία τής παράταξης που είχε κυβερνήσει τη χώρα τα επτά χρόνια που προηγήθηκαν της πτώχευσης του 2010. Και μάλιστα συνεργαζόμενη με την ψευδο-σοσιαλιστική παράταξη που έδωσε την τελευταία σπρωξιά στην οικονομία για να πέσει στον γκρεμο τής δικτατορίας των δανειστών της. Ένας λαός που υποτίθεται είχε αντιδράσει έντονα έως βίαια στο σοκ τής ξαφνικής αποκάλυψης της οικονομικής κατάστασης της Ελλάδας με πάνδημες και παρατεταμένες μαχητικές διαδηλώσεις, με επιθέσεις, προπηλακισμούς, ακόμη και ξυλοδαρμούς εναντίον αυτών των πολιτικών, με αλλεπάλληλα εκλογικά ραπίσματα προς το διεφθαρμένο κατεστημένο των κομμάτων ΠαΣοΚ και Νέα Δημοκρατία, με ανάδειξη στην κυβέρνηση ενός κόμματος που μέχρι τότε με δυσκολία ελάμβανε ένα 4%, πώς γίνεται αυτός ο ίδιος λαός να αποδέχεται και μάλιστα με τόσο ψυχρή απάθεια την επάνοδο των ίδιων εκείνων που οδήγησαν την χώρα του στην εξευτελιστική κατάσταση της απώλειας της εθνικής κυριαρχίας λόγω οικονομικής κατάρρευσης; Ο απλοϊκά σκεπτόμενος παρατηρητής δεν μπορεί βεβαίως να συνειδητοποιήσει πόσο πιο απλοϊκά ακόμη κι απ' αυτόν σκέπτεται και δρα ένα πολύ σημαντικό και μόνιμα αφιερωμένο στα ένστικτά του τμήμα των συμπολιτών μας. Εκείνο που υποστηρίζει, αξιοποιεί για το δικό του μικροσυμφέρον και συλλειτουργεί με την Δεξιά και τους συνοδοιπόρους της.

Αυτή η εμμονή στο συγκεκριμένο τμήμα τού πολιτικού φάσματος ανέκαθεν υπήρχε και εκφραζόταν από μια ομάδα που ταυτίζεται ως προς την φιλοσοφία τής ίδιας της της ζωής και αντιστοιχεί σε συγκεκριμένο είδος ανθρώπου, μια τυπολογία που έχει ανάλογα και, σε κάποιες περιπτώσεις, πανομοιότυπα ψυχικά στοιχεία σε κάθε ξεχωριστή κοινωνία, σε κάθε πολιτικό σύστημα, σε κάθε εποχή της ανθρώπινης Ιστορίας. Πρόκειται για συγκεκριμένο αρχέτυπο; είναι απλώς μια ιδεολογική επιλογή; Είναι άραγε μια ακόμη εξελικτική φάση του παράξενου, χαριτωμένου, αλλά και συχνά τρομακτικού νοήμονος όντος που γεννήθηκε στο διάβα τής Συμπαντικής πορείας και ονόμασε τον εαυτό του «άνθρωπο»; Ή μήπως είναι μια χαοτικά δημιουργική μαγιά που από μόνη της δεν αξίζει κάτι ιδιαίτερο, αλλά λειτουργεί σαν γονιμοποιό δαιμόνιο για την πορεία τής ανθρώπινης κοινωνίας στην Ιστορία, ερεθίζοντας ανθρώπους με μεγάλες ευαισθησίες να κινητοποιηθούν, να αντιδράσουν, να αντισταθούν και να μεγαλουργήσουν; Δομικά χαρακτηριστικά αυτής της ομάδας είναι η προπορεία του αισθήματος της προσωπικής, οικογενειακής επιβίωσης και κυριαρχίας στην ιεράρχηση των προτεραιοτήτων της, η οποία όμως εξελίσσεται σε δημιουργία κάστας εν μέσω τής κοινωνίας, θυλάκων αλληλοκατανόησης, αλληλοβοήθειας και συνενόησης με σκοπό τον απόλυτο έλεγχό της και την απεριόριστη ανάπτυξη των ιδίων σε βάρος του περιβάλλοντος. Όπου μοιράζονται την άκρατη φιλοδοξία τους και την ανάγκη ατομικής υπεροχής και ισχυροποιούνται εν τη ενώσει με στόχο μόνο την οικονομική κυριαρχία. Ο πόθος για το κέρδος, η αγάπη για δόξα και πολύ συχνά η εμμονική μέριμνα για υστεροφημία, οδηγεί επίσης τα πρόσωπα αυτά σε συγκεκριμένη συμπεριφορά στα μικροπεριβάλλοντά τους. Η παρατήρηση και η περιγραφή τής συμπεριφοράς αυτής μπορεί να βοηθήσει στην κατανόηση του ψυχικού και πνευματικού προφίλ, του ψυχολογικού υποβάθρου της συγκεκριμένης τυπολογίας.

Στην ηλικία της βασικής και μέσης εκπαίδευσης δημιουργείται στο παιδί η κατάλληλη περιβαλοντολογική συνθήκη για την κοινωνικοποίηση και την ένταξη σε ένα σύνολο. Η πρώτη ομαδική αυτή λειτουργία, που τυπικά έχει ως σκοπό την μάθηση και την εισαγωγή στον τρόπο τής σκέψης και της πρακτικής οργάνωσης μικρών και απλών εργαστηρίων, παράλληλα – και αυτή είναι ίσως η σημαντικότερη λειτουργία του – εντάσσει το παιδί σε μια μικρογραφία κοινότητας και του δίνει την ευκαιρία να αναπτύξει και να γυμνάσει το κοινωνικό του αίσθημα. Σ' αυτό εδώ το σημείο μπορούμε να κάνουμε μερικές παρατηρήσεις. Υπάρχουν κάποια παιδιά που τόσο στην προσχολική όσο και στη σχολική ηλικία αναπτύσσουν μια παράξενη καθημερινή συνήθεια. Πλησιάζουν τους άλλους, είτε είναι συμμαθητές τους είτε νηπιαγωγοί, δάσκαλοι, παιδίατροι, συγγενείς και τους προσφέρουν κάτι. Αυτό το κάτι μπορεί να είναι από ένα χορταράκι, βοτσαλάκι, χαρτάκι, μέχρι ένα δικό τους παιγνίδι, το καπελάκι τους, το βιβλίο τους. Μπορεί να προσφέρουν και ένα φιλί. Χωρίς ποτέ να ζητούν οποιαδήποτε ανταμοιβή. Η ανταμοιβή τους προφανώς είναι η αίσθηση της κοινότητας. Ή ηδονή τής ανακούφισης από το άγχος τής αποκλειστικής κυριότητας. Η απόλαυση τών καρπών τής κοινοκτημοσύνης. Υπάρχουν κάποια άλλα παιδιά που στην νηπιακή ζωή μπορεί να χαλάσουν τον κόσμο με το κλάμα και την υστερία τους, αν τους πάρεις μια μικρή μπίλια που κρατούν στα χέρια τους, και στα χρόνια του σχολείου έχουν τη συνήθεια να μαζεύουν όσο περισσότερα πράγματα μπορούν με σκοπό να αποκτήσουν την ανάλογη με την ηλικία τους «περιουσία». Την οποία κάποια απ' αυτά τα παιδιά, ενδεχομένως και να την εκμεταλευτούν αρμοδίως. Και να ένα παράδειγμα: Το τμήμα Ε4 δημοτικού μια ζεστή ηλιόλουστη μέρα πάει ημερήσια εκδρομή. Ο καιρός χαλάει και κάνει κρύο. Ο Μιχαλάκης δεν έχει μπουφάν και τουρτουρίζει. Ο Γιαννάκης, αντίθετα, εκτός από το πανωφόρι που φοράει, έχει μια έξτρα ζακέτα που του την είχε βάλει την τελευταία στιγμή στην τσάντα η υπερπροστατευτική μάνα του. Υπάρχουν δύο τύποι Γιαννάκη: Εκείνος που χωρίς να το σκεφτεί βγάζει από την τσάντα του τη ζακέτα και τη δίνει στον Μιχάλη. Και συνεχίζει να απολαμβάνει την εκδρομή χαρούμενος και ήσυχος, αφού δεν υπάρχει κανείς που να κρυώνει. Ο δεύτερος πιθανός Γιάννης είναι εκείνος που θα πλησιάσει τον Μιχάλη, θα του πει ότι έχει στην τσάντα του μια ζεστή ζακέτα και θα του ζητήσει ένα δεκάρικο για να του δανείσει την ζακέτα αυτή. Και αν ο Μιχάλης δεν έχει δεκάρικο, θα κρυώνει μέχρι το τέλος της εκδρομής, ενώ ο Γιάννης θα συνεχίζει να παίζει αμέριμνος και η ζακέτα θα παραμένει άχρηστη μέσα στην τσάντα.

Πού μπορεί να οφείλεται μια τέτοια τεράστια διαφορά μεταξύ των δύο Γιάννηδων; Σε πολλά. Μπορεί κανείς να σκεφτεί την ανατροφή, την παιδεία, διάφορους οικογενειακούς ατταβισμούς και επιρροές άλλων συναναστροφών, την κληρονομικότητα και διάφορους άλλους παράγοντες. Και πράγματι, για ένα μικρό παιδάκι που παρουσιάζει μια συμπεριφορά σαν του δεύτερου Γιαννάκη μπορούμε να βρούμε πολλές δικαιολογίες ή εξηγήσεις, αφού είναι παιδάκι. Και θα γίνει ενδεχομένως και μια τεράστια συζήτηση για το αν μια τέτοια συμεριφρορα μπορεί να χαρακτηριστεί απρεπής ή αν πρόκειται για ένα πρώιμα εκφρασμένο εμπορικό ταλέντο, που κάποιοι θα μπορούσαν ισως να το θεωρήσουν και χαριτωμένο. Στην πραγματικότητα η διαφορά μεταξύ τών δύο χαρακτήρων αποτελεί ένα αρχικό σημείο από το οποίο ξεκινά ένας τραγικός διχασμός τόσο στις υπαρκτές ιστορικά κοινωνίες των ανθρώπων, όσο και στα βάθη της ίδιας της ανθρώπινης ψυχής.

Αυτήν την τραγικότητα του διχασμού μέσα στην ανθρώπινη ψυχή θα προσπαθήσω να θίξω έστω και επιπόλαια στο κείμενο αυτό, ξέροντας, όπως κι εσείς, ότι το θέμα είναι πολύ μεγάλο κι ελπίζοντας ότι θα αποτελέσει αυτή η αναφορά έναυσμα για προβληματισμό. Μέσα σε όλους μας είναι δεδομένο ότι υπάρχει ο Γιαννάκης #1. Η αίσθηση της γλύκας, της ομορφιάς και της ασφάλειας που μας δίνει η απροϋπόθετη προσφορά τής μητέρας και του πατέρα, της γιαγιάς και του παπού μέσα σε μια συνηθισμένη οικογένεια, που θα φροντίσουν να υπάρχει φαγητό στο τραπέζι για όλους, καθαρό νερό για όλους και ζέστη στο σπίτι για όλους, δίνει την εμπειρία τής κοινότητας και της αλληλεγγύης. Ακόμη και αν ένα παιδί χωρίς γονείς και παπούδες έχει μεγαλώσει σε ένα ίδρυμα αποδεκτής ποιότητας, έχει μια πρόγευση μιας τέτοιας θαλπωρής, αφού υπάρχει και εκεί για όλα τα παιδιά το κοινό τραπέζι, ποσότητες και ποιότητες ανάλογες με τις ανάγκες, ζέστη, ιατρική φροντίδα, εκπαίδευση. Υπάρχει, λοιπόν μια ψυχολογική βάση για την ύπαρξη του Γιαννάκη# 1, του Γιαννάκη τής αλληλεγγύης.

Πώς όμως προκύπτει ο άλλος Γιαννάκης, ο #2; Ποιά είναι η ψυχολογική αφετηρία των επιλογών του; Από μικρό το παιδί αναπτύσσει την ανάγκη να αναγνωριστεί, σε ένα κόσμο μεγάλων. Με την εξασφάλιση της αναγνώρισης, η πιθανή απειλή από αυτούς τους μεγάλους μετατρέπεται σε δικαίωμα προστασίας. Αυτό το δικαίωμα καλύπτεται από την οικογένεια, η οποία τις περισσότερες φορές δημιουργεί στα νεαρά της μέλη μια αίσθηση ότι μέσα από τα σύνορα του οίκου υπάρχει η ασφάλεια και έξω απ' αυτά ένα εχθρικό περιβάλλον, το οποίο θα πρέπει κανείς να το πολεμήσει, να το καταστείλει, να το κατακτήσει. Αυτό το ρόλο εδώ και αιώνες τον είχε αναλάβει ο πατέρας. Όσο πιο ικανός ήταν ο πατέρας, τόσο πιο ταπεινοί και κακομοίρηδες φαινόταν οι έξω, οι εχθροί, οι επίβουλοι. Αλλά και τόσο πιο αντάξιοί του έπρεπε να φανούν τα παιδιά του και κυρίως τα αγόρια. Στο υπέδαφος αυτής τής παντοδυναμίας τού πατέρα αναπτύσσονται αισθήματα μειονεξίας των αγοριών. Αλλά και τα κορίτσια στις παλιότερες εποχές και στις πιο παραδοσιακές σημερινές κοινωνίες αισθανόταν την υποχρέωση να γοητεύσουν έναν ανάλογα ικανό αντικαταστάτη του δυνατού πατέρα για σύζυγο. Μια αποτυχία σ´αυτό το στόχο αποτελούσε πηγή μειονεξίας για τις ανάξιες νύφες. Το πρότυπο, λοιπόν, της μεγάλης και πετυχημένης οικογένειας γεννά διαφόρων ειδών αισθήματα προσωπικής μειονεξίας, τα οποία αργότερα θα δούμε πώς επηρρεάζουν τους ανθρώπους, που ακόμη κι αν δεν είναι Γιαννάκηδες#2, γίνονται αργότερα στην μετεφηβική ηλικία.

Αλλά και αν το παιδί μεγαλώνει σε μια οικογένεια όπου ο πατέρας είτε δεν ήταν τόσο δυνατός, είτε δεν υπήρχε, τότε η είσοδος του συμπλέγματος κατωτερότητας στη ζωή των παιδιών είναι και πάλι πολύ πιθανή. Το περιβάλλον πλέον δεν κατατροπώνεται και δεν υποτάσσεται σε ένα πατέρα αφέντη, αλλά κατατροπώνει, ταπεινώνει και καταδυναστεύει τον πατέρα και όλη την οικογένεια. Στην περίπτωση που ο πατέρας εκλείπει, το δαιμονιώδες περιβάλλον απειλεί τη χήρα και τα ορφανά. Αυτές οι αδυναμίες κάνουν τα αγόρια να εγκαθιδρύουν μέσα τους την δικτατορία της ανάγκης για άμυνα. Η εξ αντιδράσεως σε μια τέτοια αθέμιτη ταπείνωση ανάπτυξη της υπερηφάνειας μαζί με την αίσθηση της υποχρέωσης για κοινωνική άνοδο από τουλάχιστον ένα γόνο της οικογένειας, μπορεί να μεταβάλει μια οικογένεια ταπεινών και τίμιων ανθρώπων σε αρπακτική συμμορία.

Συνεπως βλέπουμε ότι τόσο στις περιπτώσεις ισχυρών οικογενειών όσο και σ' εκείνες ταπεινών σπιτικών, η αίσθηση του εχθρικού εξωτερικού περιβάλλοντος μπορεί να δημιουργήσει τάσεις επιθετικές, κατακτητικές, κυριαρχικές για το περιβάλλον. Αυτές οι τάσεις που στην ουσία τους είναι τάσεις εκμετάλλευσης έχουν την ψυχολογική τους βάση πάντοτε σε ένα αίσθημα κατωτερότητας, που προκαλεί την έκλυση μιας εξ αντιδράσεως τάσης υπερηφανείας και μέσω αυτής την έκλυση αυτής της ομάδας παθών που αποτελούν τα τυπικά κίνητρα της μανίας πλουτισμού: την φιλοδοξία, την φιλαργυρία, την εξουσιομανία, την ναρκισσική υπεροψία. Αυτή η κατάσταση δημιούργησε στο διάβα τής ιστορίας τα τοπικά τυραννικά οικογενειοκρατικά καθεστώτα. Όπου οι ισχυρές φάρες οικοιοποιούντο τις οικογένειες των ασθενών ανδρών, καθιστώντας τους υποτελείς και με αποτέλεσμα να θεσμοθετούνται ετεροβαρείς παραγωγικές σχέσεις που τις υποστήριζαν με φανατισμό τόσο οι δεσποτικές φάρες όσο και οι υπόδουλες φαμίλιες. Από τις τελευταίες ξεπήδαγαν άκρως φιλόδοξοι και συχνά αδίστακτοι και κυνικοί γόνοι, οι οποίοι ήταν εμμονικά προσκολλημένοι στο στόχο της κοινωνικής ανόδου και της κατάκτησης και κυριαρχίας της εξουσίας.

Η παραπάνω αδρή περιγραφή μάς δίνει μια εικόνα για τις πηγές τής συμπεριφοράς του Γιαννάκη #2, που νοίκιασε έναντι δέκα ευρώ την έξτρα ζακέτα του στον Μιχαλάκη. Ο Γιαννάκης #2 στην ουσία με την εμπορική αυτή πράξη, νίκησε στο στίβο του κέρδους, και θα μπορούσε να θεωρηθεί από κάποιους ένας μικρός ήρωας της οικονομίας, αφού αύξησε έστω και κατ' ολίγον την τιμή της ετήσιας ανάπτυξης της χώρας. Έχασε όμως κατά κράτος στο στίβο τής κοινωνικής συνείδησης, δείχνοντας απόλυτη ανεπάρκεια ως προς το κοινωνικό συναίσθημα. Αντίθετα, ο Γιαννάκης #1 λειτούργησε αντιεμπορικά, αλλά έδειξε τον μοναδικό δρόμο να πετύχει η εκδρομή του Β4 και να είναι εκείνη την ημέρα όλοι ευτυχείς, ζεστοί και υγιείς.

Ο Γιανάκης#2 μεγαλώνοντας θα γίνει επιχειρηματίας στο πολιτικοοικονομικό σύστημα του καπιταλισμού. Ο Γιαννάκης #1 είναι αντικαπιταλιστής. Και μπορεί μια χαρά να γίνει κι εκείνος επιχειρηματίας. Μόνο που οι δύο επιχειρήσεις θα είναι απολύτως αντίστροφες πολιτικά μεταξύ τους. Η μια θα παράγει και θα πουλάει προϊόντα και υπηρεσίες τις οποίες θα έχει και την υποχρέωση να τις διαφημίσει για να τις επιβάλει ως αναγκαίες, ενώ δεν υπάρχει καμμία βεβαιότητα ότι θα είναι. Η άλλη θα παράγει και θα διαθέτει αναγκαία για τον άνθρωπο προϊόντα ή υπηρεσίες, μοιράζοντάς τα δίκαια μεταξύ τών ανθρώπων, ανάλογα με τις ανάγκες τους. Η μία θα έχει ως μοναδικό στόχο το μέγιστο δυνατό κέρδος τού βασικού μετόχου Γιαννάκη#2 και των άλλων μετόχων. Η άλλη απλώς θα αμοίβει με ένα αξιοπρεπή μισθό τον Γιαννάκη#1, επιβραβεύοντάς τον ενδεχομένως και με μια μικρή τιμητική διαφορά μισθού, ως αναγνώριση της χρησιμότητας της συγκεκριμένης πρωτοβουλίας του για την κοινωνία. Η μία θα προσπαθεί να μειώσει το μισθολογικό κόστος στο ελάχιστο και να αυξήσει το βαθμό εκμετάλλευσης των εργαζομένων, εφαρμόζοντας απάνθρωπα ωράρια, ευέλικτες μορφές απασχόλησης, τρομοκρατία και συνεχή απειλή απολύσεων. Η άλλη δεν θα θεωρεί την αμοιβή των εργαζομένων ως «κόστος», αλλά ως κέρδος που άξια απέκτησαν με την τίμια εργασία τους, ως νόμιμοι εταίροι, διαχειριστές και λειτουργοί τής επιχείρησης. Τέλος, αν για κάποιο λόγο η επιχείρηση αντιμετωπίσει οικονομικά προβλήματα, ο Γιαννάκης #2 θα την πουλήσει, ή θα την μεταφέρει σε μια χώρα με φτηνά εργατικά χέρια, αφήνοντας τους συνεργάτες του στο δρόμο, ενώ ο Γιαννάκης#1, μαζί με τους συνεργάτες τους εργαζομένους, θα βρεί την λύση για να συνεχίσει η επιχείρηση να προσφέρει τις υπηρεσίες και τα προϊόντα στην κοινωνία και δουλειά και πόρους στους εργαζομένους.

Είναι σαφές ότι ο Γιαννάκης#2, εκείνος που εφάρμοσε τεχνική μαύρης αγοράς κακοποιώντας τον Μιχαλάκη είναι ο δεξιός που προσπαθεί να πείσει τους πάντες ότι έχει κι εκείνος δικαίωμα να του αναγνωριστούν ηθικά πλεονεκτήματα, παρουσιάζει μονίμως ηθικό μειονέκτημα απέναντι στον Γιαννάκη#1. Και όχι μόνο ηθικό, αλλά και πολιτικό, κοινωνικό, πνευματικό μειονέκτημα. Αλλά είναι επίσης σαφές ότι η πηγή όλης αυτής της κερδοσκοπικής καταστροφής της κοινωνίας μας και της καταστροφής της όμορφης Εκδρομής μας, είναι μια σειρά από σοβαρά σύνδρομα ελλείψεως και κατωτερότητας που προέρχονται από νοσηρές εγγενείς ανωμαλίες των μέχρι τώρα ανώριμων ανθρωπίνων κοινωνιών, σε ελλείψεις στους μέχρι τώρα ακμάζοντες και παρακμάζοντες ιστορικούς πολιτισμούς και στα μοντέλα των οικογενειών τους, που συχνά, σχεδόν πάντα εξελίσσονται σε συμμορίες ολοκληρωτικού αγώνα εναντίον ενός περιβάλλοντος που το θεωρούν εχθρικό.

Η καπιταλιστική δεξιά στην Ελλάδα και σ' όλο τον κόσμο δεν είναι παρά το άκρως τυραννικό τελευταίο στάδιο παρακμής τού ακροτελεύτιου και καταστροφικού πολιτισμού της ανθρώπινης προϊστορίας. Η επί χρόνια σταθερή λαϊκή του βάση είναι μια βάση κάποιων εκατομμυρίων Γιαννάκηδων#2. Και οι πολιτικές τους μέθοδοι δεν είναι παρά κουτοπόνηρες προφάσεις εν αμαρτίαις, για να δικαιολογήσουν την αρρωστημένη ψυχικά αρχή της ίδιας τους της πολιτικής ύπαρξης. Ένα σύμπλεγμα μειονεξίας, ανασφάλειας και μανίας καταδιώξεως εναντίον όλων των ξένων προς την φαμίλια-συμμορία, ως υποψηφίων καταστροφέων της. Σ΄αυτό το συμπλεγματικό πεδίο κινείται και η Εθνικιστική-Ρατσιστική φάρσα που κατά καιρούς η δεξιά παίζει, πάντα με φονικά αποτελέσματα και εθνικές τραγωδίες. Κι όλα αυτά γιατί δεν θέλουν ούτε να σκεφτούν την πιθανότητα δημιουργίας ενός καλύτερου κόσμου. Η προσπάθειά τους να αποδομήσουν το αυτονόητο ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς είναι στην ουσία μια παραδοχή της ελλείψεως της οποιασδήποτε δικής τους ηθικής. Δεν είναι παρά η παραδοχή του αναπόδραστου ηθικού της ελλείματος.

Η πιθανή αυριανή δεξιά παλινόρθωση στην Ελλάδα δεν προκαλεί σ' αυτή τη φάση καμμία σοβαρή αντίσταση. Γιατί δεν είναι παρά η επάνοδος σε μια παθολογική ψευδοισορροπία παρακμής, ελλείψει επανάστασης. Η βίαιη αντιδραση λαϊκών στρωμάτων που συνέβη στην αρχή τής δεκαετίας και στην οποία αναφερθήκαμε στην αρχή τού κειμένου μας, δεν ήταν επαναστατική ενέργεια αλλά επιπολής συναισθηματική αντίδραση. Μέσα σ΄αυτούς που αντέδρασαν ήταν και ένας σημαντικός αριθμός ορκισμένων δεξιών και ακροδεξιών. Ας μην ξεχνάμε την περίφημη «Άνω Πλατεία». Μόλις τελείωσε η οξεία φάση της κρίσης, οι Γιαννάκηδες#2 επέστρεψαν απλώς επί τα ίδια εμέσματα. Το παλιό ψυχορραγεί μέσα στην παράνοια γελοίων προσωπικοτήτων και αρνείται να πεθάνει ενώ το νέο βαριέται να γεννηθεί, για να προχωρήσουμε σε μια μεταμοντέρνα παραλλαγή της πετυχημένης φράσης τού Αντόνιο Γκράμσι.

Bassὸ...

Τρία ψυχολογικά προφίλ (video)

Μάθημα αγάπης και συνύπαρξης των διαφορετικών, των αντιθέτων, των ανταγωνιστικών. Από δύο ζώα. Η φύση του κυνοειδούς είναι να ενεργήσει αγελαία και μαζί με άλλα αγριόσκυλα που θα απειλούν και θα δαγκώνουν από παντού, να πηδήξει στο λαιμό τού ιπποειδούς, να το αρπάξει και να το καταβάσει κάτω. Και τότε να πέσουν όλα πάνω του για να το κατασπαράξουν. Αμυνόμενο αυτό το δυνατό υπέροχο άλογο, μπορεί να σκοτώσει ή να αφήσει ανάπηρα αρκετά σκυλιά με τις οπλές του, πριν εξουδετερωθεί. 

Η εξημέρωση κάνει τα ένστικτα αυτά να είναι πλέον άχρηστα, αφού αυτά τα κτήνη λαμβάνουν μέρος σε μια κοινότητα. Αποκτούν άλλο ρόλο, προσφέρουν τις ικανότητές τους και εξασφαλίζουν φαγητό, νερό και ασφάλεια. 

Υπάρχουν τουλάχιστον τρία ψυχολογικά προφίλ ανθρώπων, αναλόγως τής αποδοχής αυτού του σχήματος:

1. Ο άνθρωπος που το θεωρεί αφύσικο και αποδέχεται μόνο την απόλυτη ελευθερία των ζώων στο φυσικό τους περιβάλλον όπου ισχύει ο νόμος του ισχυροτέρου, με το ισχυρό επιχείρημα της λειτουργίας τής φυσικής επιλογής. Αυτός είναι συνήθως που πιστεύει και ότι ο νόμος τής απόλυτης επιβίωσης του ισχυροτέρου και του αφανισμού του αδυνάτου ισχύει και μεταξύ των ανθρώπων, δημιουργώντας το σχήμα του φιλελευθερισμού. Αυτός θεωρεί την εικόνα που εμφανίζεται στο βίντεο αφύσικη και νοσηρή.

2. Ο άνθρωπος που αποδέχεται ως φυσικό τρόπο τον νόμο τής ζούγκλας, αποδέχεται όμως και την εξημέρωση ως θεμιτή, με τον όρο ότι ο άνθρωπος που χαρίζει τα προς το ζην στα ζωντανά, ως ισχυρότερος, έχει το απόλυτο δικαίωμα να εκμεταλλευτεί την δύναμή τους και γενικώς τις ικανότητές τους μέχρι θανάτου για το καλό τού πειθαρχημένου συνόλου. Αυτός είναι που επίσης πιστεύει απολύτως στη δύναμη και θεωρεί πως οτιδήποτε δεν προσφέρει κάτι στον δυνατό, δεν έχει λόγο ύπαρξης και πρέπει να θανατώνεται, δημιουργώντας τις δυστοπικές ολιγαρχικές, φυλετιστικές, εθνικιστικές και φασιστικές εσχατολογίες. Αυτός θεωρεί την εικόνα που εμφανίζεται στο βίντεο φυσικό επακόλουθο της έλλειψης πειθαρχίας στην κοινωνία. Έναν αναρχικό εκπεσμό.

3. Ο άνθρωπος που αποδέχεται μεν τον νόμο της ζούγκλας ως φυσικό, αλλά πιστεύει ότι στα πλαισια της κοινωνίας του ανθρώπου, άνθρωποι και ζώα μπορούν να ζουν αρμονικά χωρίς ανταγωνισμούς, κερδισμένους και χαμένους. Η θυσία των ζώων για τη θρέψη των ανθρώπων, όπως και η θυσία άλλων ζώων για τη θρέψη των εξημερωμένων σαρκοφάγων ζώων δεν χρειάζεται πλέον να γίνεται με τη διαδικασία του κυνηγιού, αλλά με όλο και πιο ήπιους και ανώδυνους τρόπους, μέχρι ίσως κάποια στιγμή να εξαφανιστεί, αν αυτό γίνει δυνατό με κάποια τεχνολογία, στα πλαίσια κάποιου εξελιγμένου τρόπου κοινωνικής ζωής που ανήκει στο μέλλον, ή (στην πιο εκλεπτυσμένη περίπτωση) με τον θρίαμβο της Αγάπης. Αυτο το ψυχολογικό προφίλ ανθρώπου συνήθως είναι εκείνο που έχει δημιουργήσει τις μεγάλες παραδείσιες εσχατολογίες. Αυτός είναι που θεωρεί την συμπεριφορά των ζώων τού βίντεο δείγμα τής επιτυχίας μιας εξέλιξης προς ένα καλύτερο κόσμο.

Αυτά τα τρία είδη ανθρώπων, παρέα με μεγάλο αριθμό ενδιαμέσων καταστάσεων και επιμέρους παραλλαγών, συνυπάρχουν στην σημερινή υφήλιο και λαμβάνουν μέρος σε ένα πολύπλοκο διαλεκτικό αγώνα. Κάτι που γίνεται συχνά και μέσα στο νού και στην καρδιά τού κάθε ξεχωριστού ανθρωπίνου προσώπου, μέχρι το τέλος της ζωής μας. 

Εύχομαι σε όλους μας να επιλέξουμε τελικά αυτό που πρέπει.

Μπασὸ...

Το βολικό δόγμα του κτηνώδους της ανθρώπινης φύσης

 Political Alchemies

 Thoughts

Το κείμενο για την Λυβύη που παραθέτω παρακάτω είναι ακριβέστατο. Μπορεί κανείς να βγάλει συμπεράσματα για τον τρόπο με τον οποίο ελέγχονται από τα συμφέροντα των παγκόσμιων κυριάρχων και από τους τοποθετημένους από αυτά ηγέτες των μεγάλων κρατών όσοι στην Ελλάδα και στον κόσμο εκλέγονται υποτίθεται από τους λαούς για να τους κυβερνήσουν. Για την κόλαση που περιμένει όποιον ηγέτη ανθίσταται στο τέρας που οι ίδιοι εκτρέφουμε και υποστηρίζουμε με τον τρόπο ζωής μας. Για να μην έχουμε αυταπάτες για την τύχη τής χώρας μας μετά την αποκάλυψη των ενεργειακών κοιτασμάτων στην ανατολική Μεσόγειο. Για να μην έχουμε την αυταπάτη ότι μια εκλογική αλλαγή στην Ελλάδα θα έχει οποιοδήποτε αποτέλεσμα στην εθνική μας ανεξαρτησία. 

Ο πιο γελοίος και επικίνδυνος πολιτισμός που γέννησε η Ιστορία διατρέχει τα τελευταία μέτρα της τελικής του κατάντιας, της καπιταλιστικής σταδιοδρομίας του, τα πιο απεχθή, φονικά και εξευτελιστικά. Κανείς δεν μπορεί να προβλέψει αν αυτό θα κρατήσει λίγα χρόνια ακόμη ή λίγους βασανιστικούς αιώνες. Το μόνο που μπορεί κανείς να πει με βεβαιότητα είναι ότι το τέλος αυτού του τέρατος δεν μπορει να έρθει με το σημερινό επίπεδο ωριμότητας του ανθρώπου. Χρειάζεται αλλοίωση, ένα άλλο πρότυπο προσωπικής ύπαρξης, για να γίνει εφικτή και η γέννηση, επικράτηση και οικοδόμηση κοινωνικού παραδείγματος που θα τσακίσει την σημερινή τυραννία. Και πρώτο βήμα προς αυτό θα ήταν ίσως μια αποδέσμευση από την νηπιώδη απλοποίηση του τύπου: «φταίει ο Τραμπ, η Μέρκελ, ο Μαδούρο ή ο Τσίπρας» και η πολιτική και κοινωνική ενηλικίωσή μας. 

Εκείνο το άλλο πρότυπο προσωπικής ύπαρξης μπορει να κατακτηθεί μόνο άν δεχτούμε την αναγκαιότητα της αποδόμησης πολλών, σχεδόν όλων των προκαταλήψεων που θέλουν τον άνθρωπο από την φύση του να είναι κτήνος, ξιπασμένο ανταγωνιστικό αυτόματο στην υπηρεσία του συστήματος που, για να συντηρηθεί, πρέπει να βρίσκεται σε ένα συνεχές πανδαιμόνιο πληροφορίας, καταναλωτικής αδηφαγίας και πολέμου κυριαρχίας οικονομικών συμφερόντων, τακτικών συμμαχιών και Εθνών. Άποψη που προσπαθούν με λύσα να επιβάλουν και να συντηρήσουν οι υπηρέτες του συστήματος. Η πίστη σ' αυτό το φύσει κτηνώδες του ανθρώπου (αγελαίου, εντομικού ή ατομικού), στην απόλυτη δηλαδή επικράτηση του βάθους των ενστίκτων στην ανθρώπινη βούληση είναι δείκτης αλάνθαστος της βαρβαρότητας και του πρωτογονισμού. Αλλά και της υποκρισίας των ισχυρών που χρησιμοποιούν αυτό το δυσοίωνο δόγμα για τη δικαιολόγηση των δικών τους εγκλημάτων και της απανθρωπίας του συστήματός τους: του Καπιταλισμού.

Μπασὸ...

Η Τζαμαχιρία  (Η Χώρα των Λαών)

του Μανώλη Σακελλάρη



Το 1951, η πατρίδα του ήταν η πιο φτωχή χώρα του κόσμου.
Το 1969, επικεφαλής μιας αναίμακτης επανάστασης, ανέτρεψε το μοναρχικό καθεστώς (του οποίου οι σημερινοί «επαναστάτες» επανέφεραν τη σημαία!) ξηλώνοντας τη βάση των ΗΠΑ και εθνικοποιώντας τις εταιρίες πετρελαίου.
Πενήντα περίπου χρόνια μετά, το 2005, η Τζαμαχιρία ήταν η πιο πλούσια χώρα στην Αφρική. Η υγεία και η παιδεία ήταν δωρεάν. Τις μισές θέσεις δικαστών τις κατείχαν γυναίκες. Η Κεντρική Τράπεζα της Λιβύης ήταν κρατική και το χρέος της χώρας μηδενικό.
Πριν την εισβολή των ΗΠΑ-Ε.Ε., ήταν χώρα «υποδοχής», προσφέροντας σε εκατομμύρια Αφρικανών υπηκοότητα και αξιοπρεπή διαβίωση. Μετά την «ανθρωπιστική» Νατοϊκή επέμβαση, εκατοντάδες χιλιάδες προσφύγων από την υποσαχάρια Αφρική εξαναγκάστηκαν να καταφύγουν στην Ευρώπη διαπλέοντας την εκατόμβη της Μεσογείου.
Σφράγισε τη μοίρα του όταν αποφάσισε ότι τα πετρελαϊκά συμβόλαια θα πάνε σε χώρες - μέλη της BRIC. Το τραστ των πεπειραμένων γκάγκστερ, δηλαδή η γαλλική Total, η ιταλική ENI, η βρετανική BP, η ισπανική Repsol, οι αμερικάνικες Exxon Mobil, Chevron, Occidental Petroleum και Hess, υπέγραψε το συμβόλαιο του θανάτου του.
Οι κατασκευαστές της κοινής γνώμης στρώθηκαν στη δουλειά και ξεκίνησε μια πρωτοφανής διεθνής εκστρατεία κατασυκοφάντησης και εξόντωσής του.
Η παγκόσμια κοινή γνώμη μπουκώθηκε μέχρι σκασμού με ειδήσεις, άρθρα, δηλώσεις, φυλλάδια, φωτογραφίες, ταινίες και γελοιογραφίες για τις βαρβαρότητες του τύραννου που κυβερνάει τη Λιβύη.
Μετά κατασκευάστηκαν μια «λαϊκή» εξέγερση και ένας «επαναστατικός» στρατός που αποτελούνταν από μαριονέτες των Δυτικών, την Αλ Κάϊντα, το Ισλαμικό Κράτος, παραστρατιωτικές ομάδες, λαθρέμπορους, δουλέμπορους και κάθε καρυδιάς καρύδι που κάλεσαν τους Δυτικούς ανθρωπιστές σε μαζική σταυροφορία για να απελευθερώσουν τον λαό της Λιβύης.
Όπως και για τη Γιουγκοσλαβία, η απάντηση της καλοταϊσμένης φιλοευρωπαϊκής «Αριστεράς» ήταν η αναμενόμενη:
Η Δανέζικη Κοκκινοπράσινη Συμμαχία (στην οποία συμμετείχε και το τροτσκιστικό Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα, τμήμα της 4ης Διεθνούς), υπερψήφισε στη Βουλή τη στρατιωτική συμμετοχή της Δανίας και του ΝΑΤΟ στην επιχείρηση εναντίον της Λιβύης.
Στην Ιταλία, η Ροσάνα Ροσάντα , ο Ντάριο Φο και η Φράνκα Ράμε όπως και ο πρόεδρος της Ιταλίας, ο πρώην κομμουνιστής Τζόρτζο Ναπολιτάνο, τάχθηκαν υπέρ των βομβαρδισμών της χώρας!
Ο επιφανέστερος εκπρόσωπος της αριστεράς στη Γαλλία, ο Ζαν-Λυκ Μελανσόν, υποψήφιος τότε για την προεδρία της χώρας, δήλωσε ότι αυτός ο πόλεμος είναι προς το συμφέρον της Γαλλίας!
Στην Ελλάδα, με εξαίρεση το ΚΚΕ, οι ριζοσπάστες «αριστεροί» και οι μαρξιστές της συμφοράς, πού κόπτονταν για την προστασία του Λιβυκού προλεταριάτου, καταδίκαζαν με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο την άγρια δολοφονία του λαού της Λιβύης από το δικτατορικό καθεστώς.
Μόνο οι τριτοκοσμικοί αριστεροί: Φιδέλ Κάστρο, Ντανιέλ Ορτέγκα και Ούγκο Τσάβες τοποθετήθηκαν θαρραλέα κατά οποιασδήποτε ξένης επέμβασης στη Λιβύη.
Στις 19/3/2011, ο Νικολά Σαρκοζί, ανακοίνωσε την έναρξη της επίθεσης με τη συμμετοχή όλης της ευρωενωσιακής αγέλης και ο λαός της Λιβύης απόλαυσε το «ανθρωπιστικό» έργο των ΗΠΑ και της Ε.Ε.
Το ΝΑΤΟ, ξεδίπλωσε εναντίον της άμοιρης χώρας όλο το διεθνούς φήμης ρεπερτόριό του:
Βόμβες διασποράς μακέλευαν παιδιά και άμαχους ισοπεδώνοντας σπίτια, σχολεία, πανεπιστήμια, νοσοκομεία, δίκτυα κοινής ωφελείας και άλλες πολιτικές υποδομές.
Στη Σύρτη, στις 20 Οκτωβρίου του 2011, βρίσκει μαρτυρικό θάνατο στα χέρια των «επαναστατών», οι οποίοι τον λιντσάρουν τραβώντας μάλιστα τη σκηνή σε βίντεο, το οποίο κυκλοφόρησε σε όλο τον κόσμο, για να πειστούν οι πάντες πως η Δημοκρατία επιτέλους επικράτησε και στη Λιβύη.
Ωστόσο, η συνέχεια ήταν πέρα από κάθε φαντασία:
Η χώρα βυθίστηκε στο χάος και δημιουργήθηκε ένας τζιχαντιστικός παράδεισος μερικά μίλια από τις ευρωπαϊκές ακτές.
Κυβερνητικά κτίρια τυλίγονται κάθε τόσο στις φλόγες από τους «επαναστάτες» που διαμαρτύρονται για την καθυστέρηση της πληρωμής τους για τις υπηρεσίες τους στην «επανάσταση» (Μέχρι το Μάρτιο 2012 τους είχαν δοθεί 1,4 δισεκατομμύρια δολάρια).
Η Λιβύη έχει υποστεί ολοκληρωτική καταστροφή και επικρατεί το απόλυτο χάος. Τίποτα στη χώρα δεν λειτουργεί. Μόνο το πετρέλαιο εξάγεται και παραδίδεται κανονικά στις αμερικάνικες και ευρωπαϊκές εταιρίες.
Στην «απελευθερωμένη» Λιβύη ο λαός της βρέθηκε σε πλήρη εξαθλίωση, τρομοκρατημένος και λεηλατημένος. Τα δύο τρίτα των κατοίκων της χώρας έχουν αναγκαστεί να την εγκαταλείψουν και να γίνουν μετανάστες.

Σκλαβοπάζαρο στη σημερινή Λιβύη

Υπομονή

Thoughts

Πότε θα χαθεί η υπομονή με όλες αυτές τις ειδήσεις και τα γεγονότα; 

-Πάνε να βγάλουν λάδι τον Κορκονέα και να απαλλάξουν τον Σαραλιώτη, τους πιστολέρο μπασκίνες που σκότωσαν τον Γρηγορόπουλο.

-Στη Βενεζουέλα το σχέδιο πραξικοπήματος και ίσως και εισβολής προχωρεί και όλα τα δυτικά μέσα ενημέρωσης παρουσιάζουν συμπεριφορά Γιουγκοσλαβίας '99.

-Η Ευρώπη εξελίσσεται σε λάκο με φίδια.

-Όλα τα Ελληνικά μέσα ενημέρωσης προωθούν πλέον ανοιχτά τον Κούλη για πρωθυπουργό.

-Τα κίτρινα γιλέκα στη Γαλλία φαίνεται να έχουν γίνει πλέον μια ρουτίνα εκτόνωσης για το πουσουκού.

-Ο Στουρνάρας αποθρασύνεται.

-Οι «Άριστοι» επιχειρηματίες της Ελλάδας, ζητούν με θράσος μείωση των χαμηλών μισθών και πλήρη κατάργηση τριετιών.
-Από τα αποβλακωτικά τηλεπαιχνίδια ξεφυτρώνουν «συγγραφείς».

-η Εκκλησία προχωρεί ακάθεκτη σε σχίσματα, αφού έχει από χρόνια μετατραπεί σε ένα συνονθύλευμα τοπικών κλικών, που ακολουθούν ως ουραγοί την κατά τόπους ή και την παγκόσμια πολιτική και οικονομική ελίτ.

-Ένα μεγάλο ποσοστό των Ελλήνων δεν έχουν πάρει κανένα μάθημα από την ταπεινωτική επίθεση τών καπιταλιστικών συμφερόντων εναντίον της χώρας την τελευταία δεκαετία και παραμένουν πολιτικά αδιάφοροι, μή βλέποντας έξω από την εξώπορτα του σπιτιού τους ή απ' τα όρια της σπείρας που έχουν ονομάσει «οικογένεια» ή από το μικρόκοσμο της δουλίτσας τους.

-Δεν τολμάς να πεις τη γνώμη σου για το λεγόμενο Μακεδονικό, γιατί θα αρχίσει το βρισίδι από τους πληγωμένους μεγαλέξανδρους.

-Μητροκτονίες, παιδοκτονίες, βιασμοί φοιτητριών από ματσό φασιστάκια, γεροντοκτονίες από ληστές και κάθε λογής εφιαλτικά θρίλερ με παιδεραστίες και αλητείες μέσα σε οικογένειες και σχολεία.

-Έχουν γεμίσει οι δρόμοι μαύρα μικρά λεωφορεία με κατάμαυρα τζάμια σαν νεκροφόρες. 

-Οι Έλληνες ασχολούνται ως ειδήμονες με το ποδόσφαιρο, ως λιγούρηδες με κάποιες παντελώς αδιάφορες αθλητικές και άλλες διεθνείς διακρίσεις επαγγελματιών. Ως παντελώς άσχετοι, ασχολούνται εσχάτως και με τον κινηματογράφο.

- Και σαν να μην έφθαναν όλα αυτά έχει αυξηθεί δραματικά ο αριθμός των αναβατών μοτοσυκλέτας που οδηγούν επιθετικά και επικίνδυνα, που σε προπηλακίζουν, γιατί τολμάς να υπάρχεις στο οδόστρωμα, δεν μαζεύεις τους καθρέφτες σου και δεν λεπταίνεις το αυτοκινητό σου να περάσουν με 100 ΜΑΟ ανάμεσα στις λωρίδες και στο τέλος πάνε και τσακίζονται, στην καλύτερη περίπτωση καταλήγουν στο ΚΑΤ και πάλι μυαλό δεν βάζουν.

-Τέλος, είναι η τρίτη νύχτα που το σπίτι μου τρέμει από τον αέρα σαν να γίνεται σεισμός, που δεν μου προχωράει το έργο που γράφω, δεν έχω ύπνο και σας αραδιάζω ό,τι βλακεία μού 'ρχεται...

Bassὸ...

Φτωχοί σε ελπίδα, μηδενικοί σε ουσία

Thoughts

«Ερείπιο» photo: Bassὸ... 2010

του Κωστή Μπασογιάννη

 

Κοκορεύεται για τα βραβεία του, τους ακαδημαϊκούς του τίτλους ή ακόμη και για τον ...δείκτη νοημοσύνης του μόνο όποιος δεν έχει την ικανότητα να μιλήσει με αυθεντική ζωντανή Τέχνη στις ψυχές των ανθρώπων, ούτε να παράγει Επιστήμη για τον άνθρωπο και όχι για τα οικονομικά συμφέροντα. Σκοτίζει τον κόσμο με την αποξηραμένη ακαδημαϊκή θεολογία του μόνο όποιος δεν θέλει να αγαπήσει Θεό και Ανθρωπο, παράγοντας ταπεινά αληθινή Θεολογία. Ζαλίζουν την ανθρωπότητα με την ένδοξη Ιστορία τους μόνο όσοι αδυνατούν πλέον να γράψουν Ιστορία με οποιονδήποτε τρόπο.

Και κατά διαβολική (κυριολεκτώ) σύμπτωση, όλοι οι παραπάνω υπερηφανεύονται ότι ανήκουν σε κάποιο περιούσιο έθνος ή ξακουστή υπερεθνική οντότητα ή συντεχνία, πάντα με τάσεις να κυριαρχήσουν στους πιο αδύναμους ανθρώπους ή λαούς, που τους θεωρούν υπανθρώπους. Τους οποίους ονειρεύονται να ταπεινώσουν, να αφομοιώσουν, να «εκπολιτίσουν». Τους οποίους όμως, κατά βάθος στις μέρες μας, τρέμουν στην ιδέα ότι κάποτε θα τους αντιμετωπίσουν σε πεδίο μάχης, οι θρασύδειλοι. Και κατά ακόμη πιο διαβολική (κυριολεκτώ) σύμπτωση, όλοι οι παραπάνω, σε όποια κοινωνικοοικονομική τάξη κι αν ανήκουν, υποκλίνονται μπροστά στο παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα ανατολής και δύσης, το οποίο μαύρο φίδι που σε έφαγε, αν τολμήσεις να τους θίξεις. Πάντα έτοιμοι να αναδείξουν σε θέση ισχύος το Τέρας και τον συνήθως φαιδρό πολιτικάντη εκλεκτό του.

Λοιπόν, επειδή κι εγώ στην πορεία της ζωής μου έχω σαν κουτορνίθι κατά καιρούς πέσει (έστω και πρόσκαιρα) σε παρόμοιες παγίδες, δηλώνω μέτριος έως κακός επιστήμονας, άθλια βαρετός καλλιτέχνης, κακός και ανάξιος Χριστιανός και χλιαρός Έλλην, Μακεδονοαδιάφορος, ανάξιο και νόθο τέκνο της Πατρίδος. Γιατί μόνο έτσι θα διατηρήσω έστω και μια αμυδρά ελπίδα, απερίσπαστος από την φενάκη τού γεγαυρωμένου πλήθους και της ναρκισσικής εκλεκτότητας, να ονειρευτώ και να εργαστώ για ένα κόσμο καλύτερο που, πιστέψτε με, είναι εφικτός. Αρκεί να αποδεσμευτούμε όλοι από τις παραπάνω παρακμιακές παραφροσύνες. Μόνο έτσι ίσως μπορεί κάποιος ή, ακόμη καλύτερα, κάποιοι να δημιουργήσουν σήμερα κάτι για το οποίο θα είναι πράγματι περήφανη και η πατρίδα.

Κάποτε θα συνέλθουν και θα δούν οι μαζικά ή και γονιδιακά «εκλεκτοί» και εθνικά «άριστοι» πόσο φτωχό σε ελπίδα είναι το θέαμά τους και πόσο μηδενική η ουσία τους. Γιατί η αληθινή αξιοσύνη Ανθρώπων και Λαών δεν μετριέται με την τιμή των προγόνων τους στο διεθνές παζάρι ιστορικών αξιών, των οποίων το κοπυράιτ με κακότροπη μικροψυχία διεκδικούν. Στα παζάρια, άλλωστε, οι τιμές κάποτε πέφτουν και οι εκλεκτοί χρεοκοπούν. Πόσο ευάλωτος αλήθεια είναι ο δοκών εστάναι, το ψώνιο με τα αρχαία ασημικά του, μπροστά στην τρικλοποδιά που του βάζουν όλοι εκείνοι που δεν έχουν τίποτε να χάσουν και τον έχουν πάρει στο ψηλό!

Μετριέται η αξιοσύνη με την ικανότητα και το κουράγιο των ιδίων να παράγουν πολιτική και ποίηση, επιστήμη και τέχνη, φιλοσοφία και θεολογία σήμερα! Και δείκτης αυτής της ικανότητας, όταν και άν ποτε την κατακτήσουν, θα είναι και η απόκτηση μεγαλοψυχίας, η απλόχερη γεναιοδωρία, η αίσθηση τιμής σε περίπτωση που κάποιοι άλλοι θελήσουν να οικειοποιηθούν, έστω και προχείρως στην αρχή, το όνομα, την ουσία, ή τις δυνατότητες του πολιτισμικού προϊόντος που εκείνοι χάρισαν στον κόσμο.

Βassὸ...

«A Shocked Nation» Photo: Bassò, 5-6-2011