Το βολικό δόγμα του κτηνώδους της ανθρώπινης φύσης

 Political Alchemies

 Thoughts

Το κείμενο για την Λυβύη που παραθέτω παρακάτω είναι ακριβέστατο. Μπορεί κανείς να βγάλει συμπεράσματα για τον τρόπο με τον οποίο ελέγχονται από τα συμφέροντα των παγκόσμιων κυριάρχων και από τους τοποθετημένους από αυτά ηγέτες των μεγάλων κρατών όσοι στην Ελλάδα και στον κόσμο εκλέγονται υποτίθεται από τους λαούς για να τους κυβερνήσουν. Για την κόλαση που περιμένει όποιον ηγέτη ανθίσταται στο τέρας που οι ίδιοι εκτρέφουμε και υποστηρίζουμε με τον τρόπο ζωής μας. Για να μην έχουμε αυταπάτες για την τύχη τής χώρας μας μετά την αποκάλυψη των ενεργειακών κοιτασμάτων στην ανατολική Μεσόγειο. Για να μην έχουμε την αυταπάτη ότι μια εκλογική αλλαγή στην Ελλάδα θα έχει οποιοδήποτε αποτέλεσμα στην εθνική μας ανεξαρτησία. 

Ο πιο γελοίος και επικίνδυνος πολιτισμός που γέννησε η Ιστορία διατρέχει τα τελευταία μέτρα της τελικής του κατάντιας, της καπιταλιστικής σταδιοδρομίας του, τα πιο απεχθή, φονικά και εξευτελιστικά. Κανείς δεν μπορεί να προβλέψει αν αυτό θα κρατήσει λίγα χρόνια ακόμη ή λίγους βασανιστικούς αιώνες. Το μόνο που μπορεί κανείς να πει με βεβαιότητα είναι ότι το τέλος αυτού του τέρατος δεν μπορει να έρθει με το σημερινό επίπεδο ωριμότητας του ανθρώπου. Χρειάζεται αλλοίωση, ένα άλλο πρότυπο προσωπικής ύπαρξης, για να γίνει εφικτή και η γέννηση, επικράτηση και οικοδόμηση κοινωνικού παραδείγματος που θα τσακίσει την σημερινή τυραννία. Και πρώτο βήμα προς αυτό θα ήταν ίσως μια αποδέσμευση από την νηπιώδη απλοποίηση του τύπου: «φταίει ο Τραμπ, η Μέρκελ, ο Μαδούρο ή ο Τσίπρας» και η πολιτική και κοινωνική ενηλικίωσή μας. 

Εκείνο το άλλο πρότυπο προσωπικής ύπαρξης μπορει να κατακτηθεί μόνο άν δεχτούμε την αναγκαιότητα της αποδόμησης πολλών, σχεδόν όλων των προκαταλήψεων που θέλουν τον άνθρωπο από την φύση του να είναι κτήνος, ξιπασμένο ανταγωνιστικό αυτόματο στην υπηρεσία του συστήματος που, για να συντηρηθεί, πρέπει να βρίσκεται σε ένα συνεχές πανδαιμόνιο πληροφορίας, καταναλωτικής αδηφαγίας και πολέμου κυριαρχίας οικονομικών συμφερόντων, τακτικών συμμαχιών και Εθνών. Άποψη που προσπαθούν με λύσα να επιβάλουν και να συντηρήσουν οι υπηρέτες του συστήματος. Η πίστη σ' αυτό το φύσει κτηνώδες του ανθρώπου (αγελαίου, εντομικού ή ατομικού), στην απόλυτη δηλαδή επικράτηση του βάθους των ενστίκτων στην ανθρώπινη βούληση είναι δείκτης αλάνθαστος της βαρβαρότητας και του πρωτογονισμού. Αλλά και της υποκρισίας των ισχυρών που χρησιμοποιούν αυτό το δυσοίωνο δόγμα για τη δικαιολόγηση των δικών τους εγκλημάτων και της απανθρωπίας του συστήματός τους: του Καπιταλισμού.

Μπασὸ...

Η Τζαμαχιρία  (Η Χώρα των Λαών)

του Μανώλη Σακελλάρη



Το 1951, η πατρίδα του ήταν η πιο φτωχή χώρα του κόσμου.
Το 1969, επικεφαλής μιας αναίμακτης επανάστασης, ανέτρεψε το μοναρχικό καθεστώς (του οποίου οι σημερινοί «επαναστάτες» επανέφεραν τη σημαία!) ξηλώνοντας τη βάση των ΗΠΑ και εθνικοποιώντας τις εταιρίες πετρελαίου.
Πενήντα περίπου χρόνια μετά, το 2005, η Τζαμαχιρία ήταν η πιο πλούσια χώρα στην Αφρική. Η υγεία και η παιδεία ήταν δωρεάν. Τις μισές θέσεις δικαστών τις κατείχαν γυναίκες. Η Κεντρική Τράπεζα της Λιβύης ήταν κρατική και το χρέος της χώρας μηδενικό.
Πριν την εισβολή των ΗΠΑ-Ε.Ε., ήταν χώρα «υποδοχής», προσφέροντας σε εκατομμύρια Αφρικανών υπηκοότητα και αξιοπρεπή διαβίωση. Μετά την «ανθρωπιστική» Νατοϊκή επέμβαση, εκατοντάδες χιλιάδες προσφύγων από την υποσαχάρια Αφρική εξαναγκάστηκαν να καταφύγουν στην Ευρώπη διαπλέοντας την εκατόμβη της Μεσογείου.
Σφράγισε τη μοίρα του όταν αποφάσισε ότι τα πετρελαϊκά συμβόλαια θα πάνε σε χώρες - μέλη της BRIC. Το τραστ των πεπειραμένων γκάγκστερ, δηλαδή η γαλλική Total, η ιταλική ENI, η βρετανική BP, η ισπανική Repsol, οι αμερικάνικες Exxon Mobil, Chevron, Occidental Petroleum και Hess, υπέγραψε το συμβόλαιο του θανάτου του.
Οι κατασκευαστές της κοινής γνώμης στρώθηκαν στη δουλειά και ξεκίνησε μια πρωτοφανής διεθνής εκστρατεία κατασυκοφάντησης και εξόντωσής του.
Η παγκόσμια κοινή γνώμη μπουκώθηκε μέχρι σκασμού με ειδήσεις, άρθρα, δηλώσεις, φυλλάδια, φωτογραφίες, ταινίες και γελοιογραφίες για τις βαρβαρότητες του τύραννου που κυβερνάει τη Λιβύη.
Μετά κατασκευάστηκαν μια «λαϊκή» εξέγερση και ένας «επαναστατικός» στρατός που αποτελούνταν από μαριονέτες των Δυτικών, την Αλ Κάϊντα, το Ισλαμικό Κράτος, παραστρατιωτικές ομάδες, λαθρέμπορους, δουλέμπορους και κάθε καρυδιάς καρύδι που κάλεσαν τους Δυτικούς ανθρωπιστές σε μαζική σταυροφορία για να απελευθερώσουν τον λαό της Λιβύης.
Όπως και για τη Γιουγκοσλαβία, η απάντηση της καλοταϊσμένης φιλοευρωπαϊκής «Αριστεράς» ήταν η αναμενόμενη:
Η Δανέζικη Κοκκινοπράσινη Συμμαχία (στην οποία συμμετείχε και το τροτσκιστικό Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα, τμήμα της 4ης Διεθνούς), υπερψήφισε στη Βουλή τη στρατιωτική συμμετοχή της Δανίας και του ΝΑΤΟ στην επιχείρηση εναντίον της Λιβύης.
Στην Ιταλία, η Ροσάνα Ροσάντα , ο Ντάριο Φο και η Φράνκα Ράμε όπως και ο πρόεδρος της Ιταλίας, ο πρώην κομμουνιστής Τζόρτζο Ναπολιτάνο, τάχθηκαν υπέρ των βομβαρδισμών της χώρας!
Ο επιφανέστερος εκπρόσωπος της αριστεράς στη Γαλλία, ο Ζαν-Λυκ Μελανσόν, υποψήφιος τότε για την προεδρία της χώρας, δήλωσε ότι αυτός ο πόλεμος είναι προς το συμφέρον της Γαλλίας!
Στην Ελλάδα, με εξαίρεση το ΚΚΕ, οι ριζοσπάστες «αριστεροί» και οι μαρξιστές της συμφοράς, πού κόπτονταν για την προστασία του Λιβυκού προλεταριάτου, καταδίκαζαν με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο την άγρια δολοφονία του λαού της Λιβύης από το δικτατορικό καθεστώς.
Μόνο οι τριτοκοσμικοί αριστεροί: Φιδέλ Κάστρο, Ντανιέλ Ορτέγκα και Ούγκο Τσάβες τοποθετήθηκαν θαρραλέα κατά οποιασδήποτε ξένης επέμβασης στη Λιβύη.
Στις 19/3/2011, ο Νικολά Σαρκοζί, ανακοίνωσε την έναρξη της επίθεσης με τη συμμετοχή όλης της ευρωενωσιακής αγέλης και ο λαός της Λιβύης απόλαυσε το «ανθρωπιστικό» έργο των ΗΠΑ και της Ε.Ε.
Το ΝΑΤΟ, ξεδίπλωσε εναντίον της άμοιρης χώρας όλο το διεθνούς φήμης ρεπερτόριό του:
Βόμβες διασποράς μακέλευαν παιδιά και άμαχους ισοπεδώνοντας σπίτια, σχολεία, πανεπιστήμια, νοσοκομεία, δίκτυα κοινής ωφελείας και άλλες πολιτικές υποδομές.
Στη Σύρτη, στις 20 Οκτωβρίου του 2011, βρίσκει μαρτυρικό θάνατο στα χέρια των «επαναστατών», οι οποίοι τον λιντσάρουν τραβώντας μάλιστα τη σκηνή σε βίντεο, το οποίο κυκλοφόρησε σε όλο τον κόσμο, για να πειστούν οι πάντες πως η Δημοκρατία επιτέλους επικράτησε και στη Λιβύη.
Ωστόσο, η συνέχεια ήταν πέρα από κάθε φαντασία:
Η χώρα βυθίστηκε στο χάος και δημιουργήθηκε ένας τζιχαντιστικός παράδεισος μερικά μίλια από τις ευρωπαϊκές ακτές.
Κυβερνητικά κτίρια τυλίγονται κάθε τόσο στις φλόγες από τους «επαναστάτες» που διαμαρτύρονται για την καθυστέρηση της πληρωμής τους για τις υπηρεσίες τους στην «επανάσταση» (Μέχρι το Μάρτιο 2012 τους είχαν δοθεί 1,4 δισεκατομμύρια δολάρια).
Η Λιβύη έχει υποστεί ολοκληρωτική καταστροφή και επικρατεί το απόλυτο χάος. Τίποτα στη χώρα δεν λειτουργεί. Μόνο το πετρέλαιο εξάγεται και παραδίδεται κανονικά στις αμερικάνικες και ευρωπαϊκές εταιρίες.
Στην «απελευθερωμένη» Λιβύη ο λαός της βρέθηκε σε πλήρη εξαθλίωση, τρομοκρατημένος και λεηλατημένος. Τα δύο τρίτα των κατοίκων της χώρας έχουν αναγκαστεί να την εγκαταλείψουν και να γίνουν μετανάστες.

Σκλαβοπάζαρο στη σημερινή Λιβύη

Υπομονή

Thoughts

Πότε θα χαθεί η υπομονή με όλες αυτές τις ειδήσεις και τα γεγονότα; 

-Πάνε να βγάλουν λάδι τον Κορκονέα και να απαλλάξουν τον Σαραλιώτη, τους πιστολέρο μπασκίνες που σκότωσαν τον Γρηγορόπουλο.

-Στη Βενεζουέλα το σχέδιο πραξικοπήματος και ίσως και εισβολής προχωρεί και όλα τα δυτικά μέσα ενημέρωσης παρουσιάζουν συμπεριφορά Γιουγκοσλαβίας '99.

-Η Ευρώπη εξελίσσεται σε λάκο με φίδια.

-Όλα τα Ελληνικά μέσα ενημέρωσης προωθούν πλέον ανοιχτά τον Κούλη για πρωθυπουργό.

-Τα κίτρινα γιλέκα στη Γαλλία φαίνεται να έχουν γίνει πλέον μια ρουτίνα εκτόνωσης για το πουσουκού.

-Ο Στουρνάρας αποθρασύνεται.

-Οι «Άριστοι» επιχειρηματίες της Ελλάδας, ζητούν με θράσος μείωση των χαμηλών μισθών και πλήρη κατάργηση τριετιών.
-Από τα αποβλακωτικά τηλεπαιχνίδια ξεφυτρώνουν «συγγραφείς».

-η Εκκλησία προχωρεί ακάθεκτη σε σχίσματα, αφού έχει από χρόνια μετατραπεί σε ένα συνονθύλευμα τοπικών κλικών, που ακολουθούν ως ουραγοί την κατά τόπους ή και την παγκόσμια πολιτική και οικονομική ελίτ.

-Ένα μεγάλο ποσοστό των Ελλήνων δεν έχουν πάρει κανένα μάθημα από την ταπεινωτική επίθεση τών καπιταλιστικών συμφερόντων εναντίον της χώρας την τελευταία δεκαετία και παραμένουν πολιτικά αδιάφοροι, μή βλέποντας έξω από την εξώπορτα του σπιτιού τους ή απ' τα όρια της σπείρας που έχουν ονομάσει «οικογένεια» ή από το μικρόκοσμο της δουλίτσας τους.

-Δεν τολμάς να πεις τη γνώμη σου για το λεγόμενο Μακεδονικό, γιατί θα αρχίσει το βρισίδι από τους πληγωμένους μεγαλέξανδρους.

-Μητροκτονίες, παιδοκτονίες, βιασμοί φοιτητριών από ματσό φασιστάκια, γεροντοκτονίες από ληστές και κάθε λογής εφιαλτικά θρίλερ με παιδεραστίες και αλητείες μέσα σε οικογένειες και σχολεία.

-Έχουν γεμίσει οι δρόμοι μαύρα μικρά λεωφορεία με κατάμαυρα τζάμια σαν νεκροφόρες. 

-Οι Έλληνες ασχολούνται ως ειδήμονες με το ποδόσφαιρο, ως λιγούρηδες με κάποιες παντελώς αδιάφορες αθλητικές και άλλες διεθνείς διακρίσεις επαγγελματιών. Ως παντελώς άσχετοι, ασχολούνται εσχάτως και με τον κινηματογράφο.

- Και σαν να μην έφθαναν όλα αυτά έχει αυξηθεί δραματικά ο αριθμός των αναβατών μοτοσυκλέτας που οδηγούν επιθετικά και επικίνδυνα, που σε προπηλακίζουν, γιατί τολμάς να υπάρχεις στο οδόστρωμα, δεν μαζεύεις τους καθρέφτες σου και δεν λεπταίνεις το αυτοκινητό σου να περάσουν με 100 ΜΑΟ ανάμεσα στις λωρίδες και στο τέλος πάνε και τσακίζονται, στην καλύτερη περίπτωση καταλήγουν στο ΚΑΤ και πάλι μυαλό δεν βάζουν.

-Τέλος, είναι η τρίτη νύχτα που το σπίτι μου τρέμει από τον αέρα σαν να γίνεται σεισμός, που δεν μου προχωράει το έργο που γράφω, δεν έχω ύπνο και σας αραδιάζω ό,τι βλακεία μού 'ρχεται...

Bassὸ...

Φτωχοί σε ελπίδα, μηδενικοί σε ουσία

Thoughts

«Ερείπιο» photo: Bassὸ... 2010

του Κωστή Μπασογιάννη

 

Κοκορεύεται για τα βραβεία του, τους ακαδημαϊκούς του τίτλους ή ακόμη και για τον ...δείκτη νοημοσύνης του μόνο όποιος δεν έχει την ικανότητα να μιλήσει με αυθεντική ζωντανή Τέχνη στις ψυχές των ανθρώπων, ούτε να παράγει Επιστήμη για τον άνθρωπο και όχι για τα οικονομικά συμφέροντα. Σκοτίζει τον κόσμο με την αποξηραμένη ακαδημαϊκή θεολογία του μόνο όποιος δεν θέλει να αγαπήσει Θεό και Ανθρωπο, παράγοντας ταπεινά αληθινή Θεολογία. Ζαλίζουν την ανθρωπότητα με την ένδοξη Ιστορία τους μόνο όσοι αδυνατούν πλέον να γράψουν Ιστορία με οποιονδήποτε τρόπο.

Και κατά διαβολική (κυριολεκτώ) σύμπτωση, όλοι οι παραπάνω υπερηφανεύονται ότι ανήκουν σε κάποιο περιούσιο έθνος ή ξακουστή υπερεθνική οντότητα ή συντεχνία, πάντα με τάσεις να κυριαρχήσουν στους πιο αδύναμους ανθρώπους ή λαούς, που τους θεωρούν υπανθρώπους. Τους οποίους ονειρεύονται να ταπεινώσουν, να αφομοιώσουν, να «εκπολιτίσουν». Τους οποίους όμως, κατά βάθος στις μέρες μας, τρέμουν στην ιδέα ότι κάποτε θα τους αντιμετωπίσουν σε πεδίο μάχης, οι θρασύδειλοι. Και κατά ακόμη πιο διαβολική (κυριολεκτώ) σύμπτωση, όλοι οι παραπάνω, σε όποια κοινωνικοοικονομική τάξη κι αν ανήκουν, υποκλίνονται μπροστά στο παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα ανατολής και δύσης, το οποίο μαύρο φίδι που σε έφαγε, αν τολμήσεις να τους θίξεις. Πάντα έτοιμοι να αναδείξουν σε θέση ισχύος το Τέρας και τον συνήθως φαιδρό πολιτικάντη εκλεκτό του.

Λοιπόν, επειδή κι εγώ στην πορεία της ζωής μου έχω σαν κουτορνίθι κατά καιρούς πέσει (έστω και πρόσκαιρα) σε παρόμοιες παγίδες, δηλώνω μέτριος έως κακός επιστήμονας, άθλια βαρετός καλλιτέχνης, κακός και ανάξιος Χριστιανός και χλιαρός Έλλην, Μακεδονοαδιάφορος, ανάξιο και νόθο τέκνο της Πατρίδος. Γιατί μόνο έτσι θα διατηρήσω έστω και μια αμυδρά ελπίδα, απερίσπαστος από την φενάκη τού γεγαυρωμένου πλήθους και της ναρκισσικής εκλεκτότητας, να ονειρευτώ και να εργαστώ για ένα κόσμο καλύτερο που, πιστέψτε με, είναι εφικτός. Αρκεί να αποδεσμευτούμε όλοι από τις παραπάνω παρακμιακές παραφροσύνες. Μόνο έτσι ίσως μπορεί κάποιος ή, ακόμη καλύτερα, κάποιοι να δημιουργήσουν σήμερα κάτι για το οποίο θα είναι πράγματι περήφανη και η πατρίδα.

Κάποτε θα συνέλθουν και θα δούν οι μαζικά ή και γονιδιακά «εκλεκτοί» και εθνικά «άριστοι» πόσο φτωχό σε ελπίδα είναι το θέαμά τους και πόσο μηδενική η ουσία τους. Γιατί η αληθινή αξιοσύνη Ανθρώπων και Λαών δεν μετριέται με την τιμή των προγόνων τους στο διεθνές παζάρι ιστορικών αξιών, των οποίων το κοπυράιτ με κακότροπη μικροψυχία διεκδικούν. Στα παζάρια, άλλωστε, οι τιμές κάποτε πέφτουν και οι εκλεκτοί χρεοκοπούν. Πόσο ευάλωτος αλήθεια είναι ο δοκών εστάναι, το ψώνιο με τα αρχαία ασημικά του, μπροστά στην τρικλοποδιά που του βάζουν όλοι εκείνοι που δεν έχουν τίποτε να χάσουν και τον έχουν πάρει στο ψηλό!

Μετριέται η αξιοσύνη με την ικανότητα και το κουράγιο των ιδίων να παράγουν πολιτική και ποίηση, επιστήμη και τέχνη, φιλοσοφία και θεολογία σήμερα! Και δείκτης αυτής της ικανότητας, όταν και άν ποτε την κατακτήσουν, θα είναι και η απόκτηση μεγαλοψυχίας, η απλόχερη γεναιοδωρία, η αίσθηση τιμής σε περίπτωση που κάποιοι άλλοι θελήσουν να οικειοποιηθούν, έστω και προχείρως στην αρχή, το όνομα, την ουσία, ή τις δυνατότητες του πολιτισμικού προϊόντος που εκείνοι χάρισαν στον κόσμο.

Βassὸ...

«A Shocked Nation» Photo: Bassò, 5-6-2011

Όρτσα

Literaire

"Un ordre donné des choses-89-form crisis"
(acrylic 70x40 cm)
Bassò... 2012

 Όρτσα

Κατεπάνω στον άνεμο - νοιώθω τη θάλασσα πιο μπλέ - νόστιμο τον αέρα. Το νησί πλησιάζει πιο ποθητό. Δεν μου εζήτει πολλά η ζωή για να λάμψει - μόνο ένα πανί να βαστήξω γερά. Γερά.

Θα το νόμιζες το ωραιότερο όνειρο – μαγεμένος από τη δυναμική τού παράδοξου – κόντρα στον καιρό – πόσο παράδοξο – να νικάς το πρώτο επίστρωμα της λογικής. Αυτό είναι το όρτσα – ένα άνοιγμα προς το απίθανο – ένα γούρλωμα της αντίληψης – μια λογική τρέλα.

Μας ετίναξε μια σπηλιάδα του Θεού – η καρένα σχεδόν βγήκε από το κύμα – ήπια μια γουλιά αλμυρή – πουθενά ο φόβος. Όρτσα – ούριες βολές δεν τις θέλει σήμερα το μεράκι – όρτσα εκεί στο φάρο. Γιατί η Νύχτα πέφτει – μάταια οι φάροι αστράψαν – όρτσα ο δρόμος μου, όπου κι αν είναι.

Κωστής Μπασογιάννης, 22 Μαΐου 1999

Η Ευρώπη τους πεθαίνει.

 Political Alchemies

Του Κωστή Μπασογιάννη

Τίποτε της προκοπής δεν μπορεί πια να προκύψει από τον όψιμο νεοφιλελεύθερο καπιταλισμό. Οι αντιδράσεις πενήντα ή εκατό χρόνια πριν είχαν κάποιες θεωρητικές καταβολές δημιουργίας κοινωνίας που να αρμόζει σε ανθρώπους και όχι σε κτήνη. Και δεν μπορούσε το σύστημα να τις καταστείλει με ένα απλό μάντρωμα. Αναγκαζόταν να δημιουργεί δικτατορίες ή σκληρές γκωλικές, αργότερα θατσερικές, μπερλουσκονικές εξουσίες για να υπερασπίσει την τάξη των κερδοσκόπων από την τότε ενεργή και επικίνδυνη ακόμη γι᾽ αυτούς Αριστερά.

Στις μέρες μας οι λαϊκές αντιδράσεις είναι μάλλον ενστικτώδεις και ανεπίγνωστες. Στηριγμένες σε τυχαίες συμπτώσεις ατομικών συμφερόντων. Όχι σε πόθο ιδρύσεως κοινότητας, κοινής ενότητας. Αυτό κάνει την καπιταλιστική καταπίεση να γίνεται όλο και πιο απροκάλυπτη, αφού μετά την δαιμονοποίηση της μεγαλειώδους αποτυχημένης προσπάθειας για σοσιαλιστική οικοδόμηση, φέρεται σαν να μην έχει πια ιδεολογικό αντίπαλο. Οι αναθεωρητικές αριστεροσύνες έχουν πια ενσωματωθεί στο σύστημα, αφού οι κραυγές τους είναι μάλλον υστερίες πολιτικής ορθότητας σε δευτερεύοντα θέματα. Γιατί το πρωτεύον πολιτικό διακύβευμα παραμένει κατά τη γνώμη μου σταθερό εδώ και ενάμιση αιώνα: Ποιός κατέχει και με ποιόν τρόπο και, κυρίως, προς όφελος ποιου αξιοποιεί τα μέσα παραγωγής. Τις τελευταίες δεκαετίες έχει προστεθεί σ' αυτό και ο πολύ σημαντικός αστερίσκος τής οικολογίας και της βιοηθικής.

Στην εποχή μας τα μέσα παραγωγής βρίσκονται στην κατοχή της πιο άθλιας κατηγορίας ανθρώπων, μίας μικρής υποκοσμικής ομάδας, στην οποία ανήκουν και τα ΜΜΕ, η δικαιοσύνη και την οποία βεβαίως υπηρετούν και οι ένστολοι φασίστες που βλέπουμε στο βίντεο. Οι μαθητές που γονατίζουν δεν είναι πλέον γι᾽ αυτό το υποκοσμικό τέρας παρά πράγματα (Res). Τμήμα κι αυτά των μέσων παραγωγής. Και πρέπει να είναι και να παραμείνουν γονατιστοί, ηττημένοι, τρομαγμένοι, πειθήνιοι, μετανοούντες. Για τον σκοπό αυτό, όταν δεν λειτουργούν τα σωβινιστικά εθνικιστικά ρατσιστικά υποκατάστατα που διασώζουν τον ναρκισσισμό τους, υποστρέφουν τον εγκέφαλό τους και τους καθιστούν πιστά όργανα του εθνικού επιχειρηματία - αρίστου, όταν αντιδρούν στους εταιρικούς κεντρικούς σχεδιασμούς στους οποίους εχει χωρις αντίσταση παραδοθεί η δυτική κοινωνία (αφου βλακωδώς απέρριψε αντί να εξελίξει τους λαϊκούς ή και λαοκρατικούς κεντρικους σχεδιασμούς) , πρέπει να κατασταλούν και να ταπεινωθούν. Η έλλειψη θεωρητικού υποβάθρου τους απονευρώνει και τους καθιστά ανίκανους να αντιδράσουν.

Κεντρικό ζητούμενο, λοιπόν, είναι η ανάπτυξη του νέου εξελιγμένου λαϊκού επαναστατικου θεωρητικού υποβάθρου που λείπει, σαν απάντηση στην ολομέτωπη καταστροφική επίθεση των αντικοινωνικών και υποκοσμικών οικονομικών κοσμοκρατόρων, για να σωθεί ό,τι προλάβει να σωθεί. Αλλοιώς, κάθε εξέγερση θα μετατρέπεται εκφυλιζόμενη σε αφομοιωμένη εξισορροπητική γαρνιτούρα του συστήματος.

Μπασὸ...

______________

https://www.imerodromos.gr/vinteo-sok-apo-ti-gallia-toy-makron-omadiki-syllipsi-mathiton-san-na-einai-egklimatiki-organosi/

Σκέψεις μπροστά στην κτηνωδία*

Thoughts

του Κωστή Μπασογιάννη

Εκατοντάδες τέτοια εγκλήματα έχουν γίνει στην Ελλάδα από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Και χειρότερα. Δεν θα ξεχάσω την τρομερή περίπτωση του Βασίλη Λυμπέρη, του συζυγο-παιδοκτόνου, που είναι και ο τελευταίος που έπεσε νεκρός από σφαίρες εκτελεστικού αποσπάσματος στην Ελλάδα, στις 25 Αυγούστου του 1972. 

Και σκέφτομαι: Έχεις κάνει ένα τόσο φρικτό έγκλημα. Η μόνη σου ελπίδα να διασώσεις κάτι από την τραγική σου ύπαρξη είναι να το παραδεχτείς και να υποστείς με υπομονή και συντριβή όλες τις συνέπειες, ακόμη και αν είναι ταπεινωτικές για εσένα. Να θέσεις τον εαυτό σου στην συνθήκη της τραγικότητας που είναι, εν δυνάμει, πύλη αυθεντικής μετάνοιας, θεραπείας, ακόμη και οντολογικής ολοκλήρωσης.

Αυτή είναι μια πολύ δύσκολη επιλογή, δύσκολη ακόμη και στην κατανόησή της για ένα ανυποψίαστο. Στη νηπιώδη κατάσταση του νου ενός ανώριμου κόκκορα του μποντιμπιλντικού** ορνιθορτοφείου δεκαεννιά - είκοσι ετών, μπορεί να ενσταλλαχθεί με την απλή φράση: «Αυτό που κάναμε ήταν ασυγχώρητο. Είμαστε κτήνη. Έλα να τα παραδεχτούμε όλα, να σώσουμε ό,τι ίχνος «αξιοπρέπειας» μας έχει απομείνει, και μετά βλέπουμε». Και αυτό το τελευταίο «μετά βλέπουμε», αν και στην αρχή θα εννοηθεί από τον πρωτόγονο αυτό εγκέφαλο ως ελπίδα αποφυλάκισης, μπορεί και να μετουσιωθεί προς την σωστή κατεύθυνση, μέσα από την ταπείνωση και τον δημόσιο εξευτελισμό, ως προσδοκία να ανοίξουν τα μάτια του και να δει την αλήθεια τού κακού που προξένησε και του κακού που τον έχει βρεί. Να βγεί από το στόμα του η αρχετυπική τραγική κραυγή: «να μην είχα γεννηθεί». 

Αλλά και αν ακόμη δεν σωθεί στην αρχή η «αξιοπρέπεια», πάλι δεν εκλείπει η ελπίδα. Μετά, στην μπουζού, με τα χρόνια, μπορεί να γίνουν θαύματα. Έχουμε τέτοιες περιπτώσεις. Γι αυτό, όσοι φωνάζουν σε κάθε τέτοια ευκαιρία ζητώντας την επαναφορά τής θανατικής ποινής, έχουν άδικο.

Μπασὸ...

______________________________

* Κείμενο κατευναστικό απέναντι στην ίδια μου την Οργή.

** Ευκαιρία να ξανασκεφτούμε ως κοινωνία τον τρόπο με τον οποίο επιβάλλουμε το πρότυπο του/της ματσό warrior στα παιδιά μας. Και να διορθώσουμε αυτή την ναρκισσιστική πορεία, πριν είναι πολύ αργά.

Η τέχνη, η σκέψη και η δημιουργία είναι το οξυγόνο που αναπνέω

Theater - Film

​

Συνέντευξη του Κωστή Μπασογιάννη στην Άννα Χατζή και στο Athens Art Theater

"Η ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗ ΤΗΣ ΥΠΟΚΡΙΤΙΚΗΣ ΤΩΝ ΗΘΟΠΟΙΩΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΠΟΛΥΤΟ ΜΟΥ ΜΕΛΗΜΑ"

Ο σκηνοθέτης Κωστής Μπασογιάννης μίλησε στο Athens Art Theater και στην Άννα Χατζή για τη σκηνοθεσία, τη συγγραφή, την ομάδα "THREE" και την δημιουργία της, την παράσταση " CHAMELEON", στην οποία υπογράφει τη σκηνοθεσία της, τον κινηματογράφο, την υποκριτική και τα επόμενα σχέδια του.

Αποφοιτήσατε από την οδοντιατρική σχολή και έπειτα ασχοληθήκατε με τη σκηνοθεσία. Τι σας ώθησε σε αυτή σας την επιλογή;

Ανήκω σε μία γενιά όπου επικρατούσε η άποψη ότι οι νέοι έπρεπε να μπουν σε μια πανεπιστημιακή σχολή και να σπουδάσουν μια επιστήμη. Παίρναμε το πτυχίο και ακολουθούσαμε το επάγγελμα. Όσο θυμάμαι τον εαυτό μου, παράλληλα με αυτή την πορεία, στην αρχή σε ισότιμη ένταση που με το χρόνο ολοένα αυξανόταν, υπήρχε και η σχέση μου με την τέχνη. Με ώθησε η ίδια μου η φύση.

Δουλεύετε παράλληλα και τα δύο επαγγέλματα;

Από μικρός, η τέχνη, η σκέψη και η δημιουργία ήταν οι απαραίτητες προϋποθέσεις της πνευματικής μου ύπαρξης. Ήταν τα στοιχεία που της έδιναν νόημα. Και συνεχίζουν να είναι το οξυγόνο που αναπνέω. Ενώ η επιστήμη, εκτός από το φαγητό που τρώω, μου έδωσε και την δυνατότητα να έρθω σε επαφή με την μέθοδο. Με μύησε στη θετικιστική σκέψη και ειδικότερα στην μελέτη της ζωής, μέσα από τη βιολογική επιστήμη, αλλά και την κλινική εργασία, που κάνει τον υποψιασμένο λειτουργό της κοινωνό και μελετητή της ψυχής του ανθρωπου. Περνώντας τα χρόνια τα δύο αυτά συνδυάστηκαν και κάνω αυτό που κάνω, που δεν έχει καμμία σχέση με ένα κοινό επάγγελμα. Είναι ένα αδιάλειπτο γύμνασμα πάνω στο θαύμα της ανθρώπινης ύπαρξης. Με τον τρόπο αυτό ακυρώθηκε μέσα μου πλήρως η νοοτροπία της εξειδίκευσης που προβάλλει τέχνη και επιστήμη ως πράγματα ασύμβατα.

Γράφετε και σκηνοθετείτε. Πότε μπήκε στη ζωή σας η συγγραφή;

Γράφω από την εποχή που πήγαινα στο Γυμνάσιο. Δεν έχω εκδώσει τίποτε, αν και πιστεύω ότι είναι καιρός να τυπωθούν κάποια έργα. Από τον μεγάλο όγκο των γραπτών μου που μου παραπονιούνται στο συρτάρι, στο κοινό βγήκαν μόνο κάποια σενάρια και τώρα, μαζί με τον Σπύρο Ανδρέα, ο Χαμαιλέων. Η συγγραφή, μαζί με τα εικαστικά, το θέατρο, και το σινεμά δεν είναι παρά το πρόχειρο σημειωματάριό μου στο πλαίσιο της πορείας μου τόσο ως προσώπου, όσο και ως κοινωνικό-πολιτικού όντος. Αυτό πιστεύω και για την τέχνη. Ότι ειναι όχημα προσωπικής εξέλιξης και πολιτικής ωρίμανσης. Και τα έργα τέχνης δεν είναι παρά τα παραπροϊόντα αυτής της διαδικασίας.

Πως δημιουργήθηκε η Ομάδα THREE;

Η Ομάδα THREE δημιουργήθηκε το 2015 ανεβάζοντας στο Θέατρο Παραμυθίας ένα σπουδαίο έργο του Σπύρου Ανδρέα Παπαδάτου, τα «Κομμάτια Σπασμένου Καθρέφτη». Στόχος των παιδιών ήταν και παραμένει να κάνουν ποιοτικά πειράματα, να ερευνήσουν εναλλακτικούς τρόπους. 

«CHAMELEON» η φετινή παράσταση στο θέατρο Στούντιο Μαυρομιχάλη. Που βασίζεται το κείμενο;

​Πρόκειται για την τρίτη παράσταση της Ομάδας THREE, στην οποία έχω τη χαρά να μετέχω για πρώτη φορά. Ο Σπύρος Ανδρέας Παπαδάτος έγραψε την πρώτη γραφή του έργου. Μια πόρνη σκοτώνει σε νόμιμη άμυνα ένα πελάτη της που ειναι serial killer, τη στιγμή που δύο αστυνομικοί είναι έτοιμοι να σπάσουν την πόρτα και να τον συλλάβουν. Στο τμήμα όμως η υπόθεση περιπλέκεται, αφού προκύπτουν στοιχεία που την καθιστούν και εκείνη ύποπτη για σειρά φόνων. Την βρήκα ενδιαφέρουσα, γιατι μέσα από μια τέτοια ιστορία θα μπορούσαμε να αποδώσουμε με ένα κλειστοφοβικό τρόπο την τραγωδία αυτή τής ανθρώπινης ερήμωσης που λέγεται ναρκισσισμός. Το δουλέψαμε μαζί σε μια άψογη συνεργασία μέχρι την τελική του μορφή.

Πώς προσεγγίζετε την παράσταση σκηνοθετικά;

Περιορισμένα σε ένα δωμάτιο του αστυνομικού τμήματος της Νέας Υόρκης, γύρω από το ανακριτικό τραπέζι, τα γεγονότα αποτελούν μια πρόκληση καταιγιστικής δράσης, όπου οι ψυχολογικές αλληλεπιδράσεις της ύποπτης πόρνης με τους δημοσίους λειτουργούς που την ανακρίνουν δημιουργούν μια ατμόσφαιρα βρασμού από τον οποίο αναφαίνονται τα στοιχεία των χαρακτήρων όλων των εμπλεκομένων. Οι σκηνές εναλλάσσονται, αναδείχνοντας λιτά η κάθε μία και ένα νέο στοιχείο. Με λιτότητα στο σκηνικό σχεδιασμό και διακριτική εναλλαγή των φώτων ανάλογα με την αλλαγή των χρωμάτων ενός Χαμαιλέοντα. Η σκηνοθεσία προσπαθεί να μην φανεί καθόλου. Να υποβοηθήσει απλώς το έργο των ηθοποιών.

Πόσο σημαντική είναι η χημεία μεταξύ των ηθοποιών με του σκηνοθέτη;

Η υποστήριξη της υποκριτικής των ηθοποιών είναι το απόλυτο μέλημά μου. Το θέατρο το κάνει ο ηθοποιός. Αυτός είναι εκεί πάνω, στη σκηνή. Ο σκηνοθέτης είναι ο άνθρωπός του, ο απεσταλμένος του στο σύμπαν των θεατών. Ένα είδος πράκτορα, που του δίνει αναφορά για το τί περνάει προς τα κάτω, και τί φταίει όταν κάτι δεν πάει καλά. Και αυτά δεν μπορούν να γίνουν και να διορθωθούν χωρίς εμπιστοσύνη και αγάπη. Όταν υπάρχουν αυτά, η πρόβα μετατρέπεται σε μια παραδείσια δημιουργία, ένα κέντημα. Δεν μπορεί να υπάρξει αποτέλεσμα, παρα μόνο μέσα από μια τέτοια επίπονη, αλλά και αγαπητική διαδικασία.

Έχετε σκηνοθετήσει κάποιες ταινίες στον κινηματογράφο. Είναι στις βλέψεις σας το cinema και η τηλεόραση;

Το σινεμά είναι η μεγάλη μου αγάπη. Και ελπίζω σύντομα να κάνω τη δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία μου.

Η υποκριτική σας ελκύει; Θα θέλατε να τα συνδυάσετε;

Για να πετύχει κανείς στον τρόπο που δουλεύω εγώ με τους ηθοποιούς, πρέπει να έχει κάνει επί σειρά ετών μια ιδιότυπη άσκηση, που συμπεριλαμβάνει τόσο την ταύτιση με τον ηθοποιό όσο και την αποστασιοποίηση. Αλλά και μια αδιάλειπτη εργασία παρατήρησης, επεξεργασίας και αναγνώρισης, όλο το χρόνο της ζωής του, όπου και αν βρεθεί. Με τον τρόπο αυτό γίνεται ένας υπερ-υποκριτής, που πονάει μέσα του με κάθε λεπτομέρεια της παράστασης, αλλά ταυτόχρονα δίνει την ελευθερία στον ηθοποιό να εκτοξεύσει το ρόλο του. Αυτή η εργασία επιφυλάσσει για μένα τεράστιες στιγές χαράς και συνδημιουργίας που επαναλαμβάνονται κάθε φορά που κερδίζει ο ηθοποιός την κάθε μικρή του μάχη. Κάθε φορά είναι ένας μικρός θρίαμβος. Η επιτυχία τους, δική μου χαρά. Αυτό προϋποθέτει αγάπη. Και δεν υποκαθίσταται από τίποτε.

Υπάρχουν σχέδια για το μέλλον;

Συνεχίζω έτσι όπως σας εξήγησα παραπάνω, και όπου βγάλει.

____________________________

πηγή: Athens Art Theater - Άννα Χατζή