Για να γράψεις την αλήθεια πρέπει να ξεπεράσεις πέντε δυσκολίες - Μπερτολτ Μπρεχτ

πολύτιμοι λίθοι - pietras preciosas

«Στην εποχή μας όποιος θέλει να πολεμήσει την ψευτιά και την αμάθεια και να γράψει την αλήθεια έχει να ξεπεράσει το λιγότερο πέντε δυσκολίες. Πρέπει να έχει το θάρρος να γράψει την αλήθεια παρόλο που παντού την καταπνίγουν, την εξυπνάδα να την αναγνωρίσει παρόλο που την σκεπάζουν παντού, την τέχνη να την κάνει ευκολομεταχείριστη σαν όπλο, την κρίση να διαλέξει εκείνους που στα χέρια τους η αλήθεια θ’ αποκτήσει δύναμη,  την πονηριά να τη διαδώσει ανάμεσα τους. Αυτές οι δυσκολίες είναι μεγάλες για εκείνους που γράφουν κάτω από το φασισμό, υπάρχουν όμως και γι’ αυτούς που τους κυνήγησαν ή που έφυγαν ακόμα και για όσους γράφουν σε χώρες της αστικής ελευθερίας»...

...«Κι όλες αυτές τις πέντε δυσκολίες πρέπει να τις ξεπερνάμε ταυτόχρονα, γιατί δεν μπορούμε να ερευνάμε την αλήθεια για τις βάρβαρες συνθήκες χωρίς να σκεφτόμαστε εκείνους που υποφέρουν κάτω απ’ αυτές, και καθώς, διώχνοντας κάθε πειρασμό δειλίας, γυρεύουμε τις αληθινές αιτίες με τη σκέψη μας στραμμένη σ’ εκείνους που είναι πρόθυμοι να χρησιμοποιήσουν τις γνώσεις τους, πρέπει ταυτόχρονα να σκεφτόμαστε και πώς θα τους δώσουμε την αλήθεια με τρόπο που να ‘ναι στα χέρια τους όπλο και με τόση πονηριά, που η μετάδοση αυτή να μην μπορεί ν’ ανακαλυφθεί και να εμποδιστεί απ’ τον εχθρό. Τέτοιες, λοιπόν, είναι οι απαιτήσεις μας, όταν ζητάμε από τους συγγραφείς να γράψουν την αλήθεια»

Μπέρτολτ Μπρεχτ 

Παρίσι, 1935 - συνέδριο για την υπεράσπιση της κουλτούρας

 διαβάστε ολόκληρη την ομιλία ΕΔΩ (pdf)
 
_________________________________ 

"Nowadays, anyone who wishes to combat lies and ignorance and to write the truth must overcome at least five difficulties. He must have the courage to write the truth when truth is everywhere opposed; the keenness to recognize it, although it is everywhere concealed; the skill to manipulate it as a weapon; the judgment to select those in whose hands it will be effective; and the cunning to spread the truth among such persons. These are formidable problems for writers living under Fascism, but they exist also for those writers who have fled or been exiled; they exist even for writers working in countries where civil liberty prevails"...

..."All these five difficulties must be overcome at one and the same time, for we cannot discover the truth about barbarous conditions without thinking of those who suffer from them; cannot proceed unless we shake off every trace of cowardice; and when we seek to discern the true state of affairs in regard to those who are ready to use the knowledge we give them, we must also consider the necessity of offering them the truth in such a manner that it will be a weapon in their hands, and at the same time we must do it so cunningly that the enemy will not discover and hinder our offer of the truth. That is what is required of a writer when he is asked to write the truth" 

Bertolt Brecht

Paris 1935 -International Congress for the Defense of Culture

PDF click here 

Άξιοι της τύχης μας

Political Alchemies

 

του Κωστή Μπασογιάννη

Η αθλιότητα των τυράννων και των τριών εξουσιών της καπιταλιστικής ψευδοδημοκρατίας έγκειται στο ότι μας εξαναγκάζουν να βλέπουμε την αυτοκτονία των θυμάτων τους ως ευκαιρία να την αποδείξουμε. Είναι τόσο απάνθρωπη και κυνική η μέθοδος της υπεράσπισης των συμφερόντων των πλουτοκρατών από τα πολιτικά, δικαστικά και δημοσιογραφικά ενεργούμενά τους, που έχουμε καταντήσει να ευχόμαστε τον πολλαπλασιασμό των αυτοκτονιών, μήπως και μπορέσουν να ευαισθητοποιηθούν τμήματα του πληθυσμού, για να συγκροτήσουν κίνημα, μήπως και κατορθώσουν κάποιο καίριο πλήγμα στην τυραννία. Γιατί ο κυρίαρχος λαός έχει υποβαθμιστεί σε πληθυσμό παθητικά υπομένοντα όσα του επιφυλάσσει η μοίρα του.

Πού είναι η νεολαία; πώς αντιδρούν οι νέοι στην κτηνωδία νομοθετών, δικαστών και κυβερνώντων; Διαγκωνίζονται για ένα απλήρωτο ξεροκόματο; Λες και έχουν κάτι να χάσουν αν ξεχυθούν στους δρόμους για να πνίξουν το θρασύ κτήνος της ολιγαρχίας. Πού είναι οι διανοούμενοι; Διαγκωνίζονται για μία συνέντευξή τους στα σαλόνια των κυριακάτικων φύλλων, όπου θα διαφημίζουν τα σεμινάρια δημιουργικής γραφής τους; και οι καλλιτέχνες; Διαγκωνίζονται για να μπεί το όνομά τους στη λίστα του ΣΚΑΙ για το καλλιμάρμαρο; Πού είναι οι σκηνοθέτες; Διαγκωνίζονται για το ποιός θα πραγματοποιήσει το όνειρό του στο Χολυγουντ, με Κίντμαν, Λόπεζ και ... Χωραφά. Πού είναι οι επαναστάτες; ασχολούνται με τον νεοηθικισμό της πολιτικής ορθότητας, αστυνομεύοντάς μας μη τυχόν και μας ξεφύγει κανένα μπινελίκι για την κλειτοριδεκτομή; Πού είναι οι αγώνες του εργαζόμενου λαού; Απαγορεύονται από τις εταιρίες επί ποινή απολύσεως και όλοι σωπαίνουν. Πού είναι οι αντάρτες πόλεων; προβαίνουν σε σπασμωδικές ενέργειες, Δαιμονοποιημένοι όπως και όλη η χώρα μας, η οποία περιγράφεται από τους νεοφιλελεύθερους σαν «τελευταία Σοβιετία» ή «τελευταίο άνδρο της ευρωπαϊκής τρομοκρατίας», που κατά τον αστείο εκπρόσωπο του άγριου καπιταλισμού, αρχηγό του κατεξοχήν κόμματος των δοσιλόγων «πηγάζει αποκλειστικά από την αριστερά».

Κι έτσι από το «Άξιον Εστί» και την προφητεία του δοξαστικού του με το: «θα λάβουνε τα όνειρα εκδίκηση», καταντήσαμε στο «Άξιοι της τύχης μας», ακούγοντας υπνωτισμένοι και απονευρωμένοι το: «επανερχόμαστε» της κυρίας Φώφης.

bassὸ...

12-7-2017

Ούτε προνόμιο ούτε δικαίωμα

Political Alchemies

Του Κωστή Μπασογιάννη

«Η μετανάστευση είναι προνόμιο και όχι δικαίωμα»
Ντόναλντ Τράμπ

Η μετανάστευση δεν είναι ούτε προνόμιο ούτε δικαίωμα. Είναι ιστορικό φαινόμενο που μπορεί να έχει χίλια πρόσωπα, ποικίλες επιπτώσεις στη ζωή των λαών και να οδηγήσει την ανθρώπινη ιστορία σε διάφορες πιθανές ατραπούς και πολιτισμικές εξελίξεις. Η μεταναστευτική πολιτική δεν μπορεί να στηρίζεται ούτε στην αποδοχή του δόγματος του προνομίου ούτε αυτού του δικαιώματος, αλλά να σχεδιάζεται με γνώμονα την αξιοπρέπεια μεταναστών και ιθαγενών.

Εν τούτοις, στο φαινόμενο αυτό δεν μπορεί να παραβλεφθεί η κυρίαρχη κουλτούρα αλλά και η κοινωνικοοικονομική κατάσταση στον τόπο υποδοχής, άλλως είναι επίσης ιστορικά αναπόφευκτο να προκληθούν τοπικιστικές ή φυλετιστικές αντιδράσεις. Αντιδράσεις που θα οδηγήσουν τον όχλο σε τόσο μικρόψυχη διάθεση, που θα εχθρεύεται όχι μόνο τους μετανάστες, αλλά και τους πολιτικούς και πολεμικούς πρόσφυγες. Η εξισορρόπηση αυτών των τριβών είναι ευθύνη των κυβερνώντων, που είναι αναγκαίο να θέσουν κανόνες και να συγκροτήσουν ένα μηχανισμό για τον έλεγχο του φαινομένου με τα παραπάνω κριτήρια. Προς το συμφέρον τόσο των μεταναστευόντων όσο και των τοπικών πληθυσμών. 

Το σημαντικότερο όμως, και ο ιστορικός κανόνας, είναι ότι όσο πιο συγκροτημένη και δυνατή είναι η κοινωνία υποδοχής, όσο πιο ώριμη και ανθρώπινη η κουλτούρα της και όσο πιο δίκαια καθορισμένη, ιστορικά τοποθετημένη και συμβατή με την ανθρώπινη ιδιότητα η πολιτικοοικονομική της θεωρία και πράξη, τόσο πιο ακίνδυνη και η είσοδος των μεταναστών, από όσο διαφορετικής κουλτούρας κοινωνία και αν προέρχεται. Και τόσο η ένταξη των νέων πολιτών όσο και η αλληλεπίδραση γίνεται δημιουργικότερη και ευεργετική για το μέλλον όλων.

Η ξενοφοβία δείχνει χαμηλή αυτοεκτίμηση. Μη εμπιστοσύνη στο πολιτισμικό επίπεδο της κοινωνίας μας. Αίσθημα κατωτερότητας και όχι ανωτερότητας, όπως προσπαθούμε να δείξουμε. Αίσθημα έλλειψης κοινωνικής δικαιοσύνης, απάνθρωπο πολιτικοοικονομικό σχήμα, διεφθαρμένους θεσμούς και ηθική κατάπτωση. Όταν σου χτυπούν την πόρτα και λές· «ωχ, ποιός είναι πάλι», είσαι απλώς σε άσχημη κατάσταση. Βρώμικος, ανέτοιμος να σταθείς απέναντι στο διαφορετικό. Φοβάσαι μήπως ανακαλύψουν πόσο γρουσούζης και ανερμάτιστος είσαι, κρυμμένος πίσω από την λαμπερή βιτρίνα του ζωτικού σου ψεύδους. Ανάξιος να προτείνεις ισχυρό πολιτισμικό παράδειγμα που θα εμπνεύσει τον άλλο. Είσαι γυμνός, μικρός και συχνά αυτοϋπερεκτιμημένος. Γι' αυτό είσαι βέβαιος ότι θα αλλοτριωθείς και νοιώθεις τον ξένο ως θανάσιμο κίνδυνο. Είσαι ασθενής, ανάξιος λόγου. Και η αλλοτρίωση που τόσο φοβάσαι είναι ιστορικά μοιραίο να επέλθει. Και η ποταπή σου κοινωνία θα εξαφανισθεί.

Αυτή είναι η μοίρα των παρηκμασμένων, των κοινωνιών που μεταξύ δύο μεγάλων ιστορικών προκλήσεων δεν πρόλαβαν να ανασυγκροτηθούν. Γιατί καταπιάστηκαν με κενά περιεχομένου, πανηγυριώτικες φιέστες στηριγμένες σε ναρισσιστικά και ξιπασμένα μυθολογήματα. Γιατί δεν προχώρησαν προς καμμία κατεύθυνση την ιστορική δημιουργική εξέλιξη της κοινωνίας των ανθρώπων. Γιατί έψαχναν μονο την μικρονοϊκή τους ασφάλεια, προσδεδεμένοι σε άρματα αδίστακτων και απολίτιστων χυδαίων προστατών. Αποδεχόμενοι τις δικές τους ιδεοληψίες κυριαρχίας και ματαιώνοντας την πορεία προς τη δημιουργία μιας δίκαιης κοινωνίας, όπου όλοι θα απολαμβάνουν τα αγαθά των κόπων τους ισότιμα. Και κανείς, μέσα ή έξω από τη χώρα δεν θα τους κλέβει τη ζωή για να ικανοποιήσει την ακόρεστη φιλοδοξία και απληστία του.

Τί φοβούμαστε, λοιπόν; Τί έχουμε να περισώσουμε; Αν αυτό που έχουμε αξίζει μια πεντάρα, οι ξένοι μας θα το αισθανθούν και θα το σεβαστούν. Θα διδαχθούν απ' αυτό και θα επηρρεαστούν, δίδοντάς του και το δικό τους γόνιμο άρωμα. Και όποιοι προσπαθήσουν να το αλλοτριώσουν με απάνθρωπες αλλοιώσεις, θα φάνε τα μούτρα τους στον τοίχο της ακαταμάχητης αλήθειας του. Αν αποδειχθεί τελικά ότι το έχος μας είναι υπερεκτιμημένο και δεν αξίζει τίποτε, προς τί το άγχος; Η Ιστορία θα κάνει τη δουλειά της και θα λειτουργήσει όπως πάντα δημιουργικά. Και αυτή την πορεία δεν μπορούν να την επηρεάσουν μικρά παρηκμασμένα ανθρωπάκια και ξεπεσμένοι πρίγκηπες.

Κι αυτό ισχύει όχι μόνο για την Ελλάδα, αλλά και για την μικρόψυχη σημερινή Ευρώπη. Και, βεβαίως, για τις τρομακτικά υπερεκτιμημένες  ΗΠΑ.

bassὸ...

18 Μαρτίου 2017

Ο κεφαλαιοκράτης είναι αυτός που προκαλεί το ταξικό μίσος

Political Alchemies

του Κωστή Μπασογιάννη

Το ταξικό μίσος είναι κτηνώδες προϊόν του κεφαλαίου και δεν πηγάζει από την ιδιοσυγκρασία του κομμουνιστή. Είναι επίκτητο, τεχνητό και ανωφελές ψυχικά, επωφελές δε μονο ως επαναστατικό κίνητρο, ως αφορμή για την επαναστατική έκρηξη. Στην μετεπαναστατική οικοδόμηση του σοσιαλισμού δεν πρέπει να υπάρχει μίσος, αλλά ορθολογισμός και ανθρωπιά. Ο κομμουνιστής όπως και όλοι οι άνθρωποι γεννήθηκε για ν' αγαπά. Υποχρεώνεται σε μια αμυντική και εν πολλοίς παρα φύσιν έκρηξη ταξικού μίσους, το οποίο σε συγκεκριμένη στιγμή δημιουργεί προϋποθέσεις εξέγερσης και επικράτησης. Όσο υπάρχει εκφρασμένη και εφαρμοσμένη η συγκεκριμένη νοοτροπία περί ανωτερότητας όσων ιδιοποιούνται με δόλο ή βία το δημόσιο πλούτο, το μίσος δεν μπορεί, δεν είναι δυνατόν να σβήσει. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν είναι μόνιμη επιδίωξή μας η απαλλαγή απ' αυτό το μίσος, μέσω της συντριβής των εκφραστών αυτής της νοοτροπίας. Ο κεφαλαιοκράτης είναι αυτός που προκαλεί το μίσος με την τοποθέτησή του απέναντι στη ζωή και στην κοινωνία, με την έπαρση, και την συμπεριφορά του. Και κατά την προσφιλή ύπουλη, υποκριτική και άνανδρη συνήθειά του κατηγορεί τα λαϊκά στρώματα που ο ίδιος καταπιέζει, ότι εμφορούνται από ταπεινα συμπλεγματικά συναισθήματα μίσους, φθόνου και εμπάθειας.

Το πρόβλημα, δεν είναι ηθικό ούτε μόνο πολιτικοοικονομικό. Είναι οντολογικό. Γιατί το μεγαλύτερο έγκλημα του καπιταλιστή, μεγαλύτερο κι από την ίδια την εκμετάλλευση είναι η εξώθηση προς την αλλοτρίωση της φύσης τού ανθρώπου και την παρώθησή της προς το βασίλειο του μίσους. Γιατί ο άνθρωπος νοιώθει υγεία και ισορροπία μόνο σε συνθήκες αλληλεγγύης, κοινοτικής και αταξικής ισορροπίας. Αυτή είναι η τελική φύση του ανθρώπου ως εξελισσομένου όντος. Αυτή η πορεία του, αυτό το πεπρωμένο του. Από το σκοτάδι στο φως: Ανέχομαι προσωρινά το ταξικό μίσος θεωρώντας το δίκαιο, αλλά με την άρση της καταπίεσης λογικά εξαφανίζεται και το μίσος. Πρόκειται για ένα παράθυρο στη σκοτεινή μου φύση που ανοίγει για όσο χρειάζεται για να προχωρήσει η Ιστορία. Γιατί αυτό είναι που θα τιμωρήσει την παρα φύσιν ύβρη του άπληστου κεφαλαιοκράτη, πλουτοκράτη κερδοσκόπου και των συνεργατών του. Θέτοντας την πρακτική της καταλήστευσης του λαικού πλούτου εκτός νόμου, άρα και οποιασδήποτε μορφής πλουτισμού, δεν μπορεί να αποφευχθεί η σύνθλιψη των ανθρώπων της νοοτροπίας που επιδιώκει το εις βάρος της ζωής και της αξιοπρέπειας των εργαζομένων καπιταλιστικό κέρδος. Τίποτε δεν μπορεί να προχωρήσει χωρίς τη βίαιη συντριβή, την ιστορική κατάργηση του τυπικού κυνηγού της προσωπικής οικονομικής επιτυχίας που στηρίζεται στην υποτίμηση της συμβολής των εργαζομένων με σκοπό την δημιουργία υπεραξίας.

Αυτό είναι αναγκαίο μόνο για κάποια στάδια προς την δημιουργία συμβατής με την ανθρώπινη φύση κοινότητας· τη δημιουργία Κομμούνας. Η κομμούνα δεν μπορεί παρά να στηριχθεί στον αφανισμό κάθε Ανανία και κάθε Σαπφείρας, όσο εκείνοι θέλουν να κρατήσουν για τους εαυτούς τους και τα παιδιά τους το προνόμιο της ευημερίας εις βάρος της κοινότητας. Ο αφανισμός αυτός είναι στην ουσία αυτοκατάργηση και όχι προϊόν μίσους.
 
Εν τούτοις, η φρίκη που μπορεί να προκύψει από μια τέτοια ιστορική διεργασία μπορεί να ελαχιστοποιηθεί. Η βία δια της οποίας μία νέα κοινωνία θα επικρατήσει, είναι αντιστρόφως ανάλογη προς την παιδεία και την επιτυχία της να διαμορφώσει την κατάλληλη νοοτροπία στους νέους. Όχι και τόσο εύκολη υπόθεση. Αλλά είναι ζητούμενο. Στους διανοούμενους μπορεί να ανατεθεί η ελπίδα τής αποφυγής θηριωδιών που εδράζονται στο εξηγήσιμο τοξικό προϊόν μίσους που από το ίδιο το κεφάλαιο έχει σπαρεί στις ψυχές των ανθρώπων.

Αυτό προσεγγίστηκε περισσότερο μέχρι στιγμής στην περίπτωση της Κούβας, όπου η έξυπνη πολιτική για την παιδεία και η σοφή και διακριτική χρήση της προπαγάνδας έπαιξε μεγάλο ρόλο στην κατα το δυνατόν απόσβεση της διαιώνισης της ταξικής βίας. Με τη χρήση μιας ιδιότυπης γοητείας και ακαταμάχητης πειθούς - παρά τη λυσαλέα επίθεση του διεθνούς κεφαλαίου - που εξασφαλίζει η σύμφωνα με την αληθινή φύση του ανθρώπου κοινωνική, ιστορική και οικονομική λειτουργία.

Πιστεύω ότι ο έλεγχος των τοξικών επιπτώσεων τού από το κεφάλαιο προερχόμενου αναπόφευκτου ταξικού μίσους είναι καθήκον του κομμουνιστή προς την ανθρώπινη Ιστορία.

 bassὸ...

28 Φεβρουαρίου 2017

Errico Malatesta

Κάθε λάθος τους είναι όπλο στα δικά μας χέρια

του Κωστή Μπασογιάννη

Όταν ο καπιταλιστής ιδιοποιείται την υπεραξία της συλλογικής προσπάθειας αποκομίζοντας αμύθητα υπερκέρδη, μεταξύ των άλλων εγκλημάτων που διαπράττει είναι και η διαιώνιση και εξάπλωση του φθηνού εκείνου μέρους της αστικής κουλτούρας που ικανοποιεί την ματαιοδοξία και τον ανταγωνισμό σε επίπεδα συμβολικά. Μέσα σ' αυτά τα πλαίσια, συνεχίζοντας την παράδοση της μετα-βιομηχανικής μεγέθυνσης των βασικών ενστίκτων τού κτήνους, δημιουργήθηκε ο συμβολισμός τού γρήγορου αυτοκινήτου, ως μεγέθυνσης του πέους, όπως εύστοχα έχει χαρακτηριστεί. Μία ατυχής, επιφανειακή και τζούφια εξελικτική απόφυση της πάλαι ποτε ένδοξης εικόνας του παληκαριού με το άλογό του - τζούφια, όπως και κάθε προσπάθεια ανάδειξης της σεξουαλικότητας με την επίδειξη του ακριβού, του επωνύμου, του πολυτελούς προϊόντος που υπονοεί, ή μάλλον πετάει με θράσος στη μούρη του ερωτικού στόχου, την πλούσια καταγωγή τού «ευγενούς» γόνου, ή την κερδοφόρο βαρβατίλα του χυδαίου «αυτοδημιούργητου γαμβρού» (ή και, τελευταίως, νύμφης).

Αυτό το γρήγορο αυτοκίνητο που συνεχίζει και παράγεται και γίνεται μάλιστα προσιτό και σε πιο μικρομεσαία στρώματα, αποτελεί στόχο για κάθε καθωσπρέπει κάγκουρα, που κυκλοφορεί με χιλίων ειδών πειραγμένες μαϊμούδες προεκτάσεις του πέους του, κάτω από την υπόκρουση των απείρων ντεσιμπέλ τού επίσης ειδικά φτιαγμένου καρ στέρεο και των γούφερ του. Ταχύτητα, θόρυβος και, όπως έλεγαν οι πιο παλιοί: μαγκιά κλανιά κι απόστημα.

Στα ταλαιπωρημένα λαϊκά στρώματα μπορεί κανείς να αναγνωρίσει το δικαίωμα να αναδείξουν και κάποιους λίγους κουραδόμαγκες (έτσι έλεγαν τον κάγκουρα οι παλιοί) ή κάποια κομπλεξικά κακόμοιρα που ονειρεύονται κάποτε να γίνουν οι αφεντιές τους εκείνοι που ταλαιπωρούν τον κοσμάκη, για να είναι αυτοί πλέον που θα αποκομίσουν τα βρώμικα κέρδη της κεφαλαιοκρατικής απάτης. Αν αυτοί οι θλιβεροί κυνηγοί της «επιτυχίας» γίνουν πολλοί, η εργατική τάξη νοσεί βαρύτατα. Γιατί παράγει την προϋπόθεση της ίδιας της της καταστροφής, μέσα από τον πόθο μιας χίμαιρας: της μετατροπής των πάντων σε αστούς. Εκείνοι, μεθυσμένοι από το όνειρο μιας τέτοιου είδους γενικής ευμάρειας θα συσσωρεύονται όλο και περισσότερο σε εγκληματικές πολιτικές σπείρες τρέχοντας πίσω από εθνικιστικά, θρησκευτικά ή παγανιστικά ιδεογραφήματα. Και έτσι πολύ σύντομα θα φθάσει η ώρα του φασισμού. Όσο είναι λίγοι και απομονωμένοι, απορροφώνται ως βαστάζοι και λακέδες στις αυλές των αστικών βαμπίρ και παίζουν τον ρόλο του εφιάλτη με χαφιεδισμούς και ρουφιανιές, αφήνοντας τον χώρο της λαϊκής γειτονιάς πιο ελεύθερο να γεννά επαναστατική δυναμική.

Αλλά μέσα στο πάρκο του κάστρου της πλουτοκρατίας η κουλτούρα του αυτοκινήτου – πέους, όπως και κάθε αεροδυναμικού πανάκριβου επωνύμου προϊόντος, αποτελεί μια προκλητική δημόσια δήλωση του τύπου: «ό,τι και να γίνει, εγώ θα σας πατάω κάτω και δεν θα δίνω σε κανένα λογαριασμό». «Ελέγχω όλους του μηχανισμούς και ό,τι ισχύει για την πλέμπα, δεν ισχύει για μένα». Αποτελεί μέρος μιας νοοτροπίας φυσικής επιλογής που βασίζεται όχι στη γοητεία της ποιότητας και του ύψους τής ευγενούς κοινωνικής ανθρώπινης φύσης, αλλά σε μια ψευδοευγένεια της ταξικής καταγωγής ή της γήτευσης μέσα από την ξιπασιά του τυπικού «αυτοδημιούργητου» καθάρματος, μέσω του ταχυκίνητου μεταφορικού εργαλείου που κοστίζει όσα ο μέσος εργαζόμενος βγάζει σε είκοσι χρόνια, τρέχει με ταχύτητα μεγαλύτερη του ενός τετάρτου της ταχύτητας του ήχου και έχει επιτάχυνση περισσότερο από το ένα τρίτο της επιτάχυνσης της βαρύτητας.

Πολλοί διαμαρτυρήθηκαν για τη δημόσια καταδίκη από το μεγαλύτερο μέρος της Ελληνικής κοινωνίας ενός νέου πλουτοκρατικής καταγωγής, που σκοτώθηκε παίρνοντας μαζί του και τις ζωές μιας γυναίκας κι ενός παιδιού, βυθίζοντας στην απελπισία ένα δυστυχή κοινό θνητό που είδε την οικογένειά του να φλέγεται μπροστά στα μάτια του. Ειπώθηκε ότι τέτοια ατυχήματα γίνονται από άτομα όλων των οικονομικών τάξεων και ότι είναι κακοπροαίρετοι, συμπλεγματικοί και άδικοι εκείνοι που με αφορμή ένα τόσο θλιβερό δυστύχημα εξαπολύουν μύδρους εναντίον τής μεγαλοαστικής τάξης με τις πόρσε και τις φερράρι της. Αντίθετα με όλους αυτούς, υποστηρίζω ότι αυτή η ευαισθησία, όσο και αν είναι φορτισμένη ταξικά, είναι προς τιμήν της Ελληνικής κοινωνίας.

Ξεχνούν όλοι αυτοί ότι στο σύστημα που εδώ και αιώνες έχει κυριεύσει το ανθρώπινο γένος και το κατατρώει σαν επώδυνη φαγέδαινα, αυτοδιαφημίζεται ως το σύστημα της αξιοκρατίας, της αριστείας. Της αρχής των ικανωτέρων, που μέσα από τον υγιή ανταγωνισμό αναδεικνύονται και άρχουν της λιγώτερο ικανής βάσης που ακολουθεί και δικαίως τιμάται και αμοίβεται λιγώτερο. Σύμφωνα με τη λογική αυτής της προπαγάνδας, την οποία ενστερνίζονται βλακωδώς και πολλοί εργαζόμενοι - δούλοι των πλουτοκρατών, όποιοι έχουν την καπατσοσύνη να βγάζουν χρήματα στο σύστημα αυτό, όποιοι δηλαδή χειρίζονται καλύτερα την μηχανή συσσώρευσης κεφαλαίου, όποιοι έχουν αναπτύξει περισσότερο την τέχνη της ιδιοποίησης του δημοσίου πλούτου, αυτοί είναι και οι κύριοι του κόσμου, οι άριστοι ηγέτες που θα οδηγήσουν την ανθρώπινη κοινωνία σε καλύτερο μέλλον. Με λίγα λόγια όλοι εμείς πρέπει να δεχθούμε και να σεβόμαστε αυτή την άθλια ομάδα κερδοσκόπων και τους κακομαθημένους γόνους της.

Αυτή η αφόρητη προπαγάνδα έχει διαιωνίσει την επιβολή τών πλουτοκρατών στις κοινωνίες και έχει ενδυναμώσει την τρομακτική παγκόσμια τυρρανία τους. Και αυτή η καταπίεση δεν αφήνει κανένα περιθώριο επιείκειας και ανοχής της προκλητικής σημειολογίας, της συμβολικής υποκουλτούρας των αστών, μέρος της οποίας αποτέλει και η τρελλή κούρσα της πόρσε του Mr Jumbo που ξεκλήρισε την οικογένεια. Όταν κάποιοι θεωρούν τους εαυτούς τους ανώτερους, κάθε λάθος τους είναι κόλαφος για τους ίδιους, τα παιδιά τους και όλο τους το σόι. Κάθε τους λάθος θα είναι ένα ακόμη όπλο στα χέρια του φτωχού και καταπιεσμένου λαού εναντίον αυτών και του άθλιου τυραννικού καθεστώτος τους.

Bassὸ...

28 Φεβρουαρίου 2017

Μία άχρηστη υπηρεσία.

Υγεία και παιδεία πάνε μαζί.
Όταν εκπαιδεύεις ανθρώπους να ανταγωνίζονται
σε μια ζούγκλα και να τρώει ο ένας τον άλλο
με το γελοίο και υποκριτικό κίνητρο της «αριστείας»
θεωρουμένης ως εφαλτήριο για την κυριαρχία
σε μια εξουσιαστική λογική εξουθένωσης
και απομύζησης του ηττημένου
και ως ένα πρόκριμα πλουτισμού,
Και όχι του αγώνα για κοινωνική προσφορά,
αυτή η εκπαίδευση οδηγεί και σε μια κοινωνία
ψυχικώς και σωματικώς νοσηρών προσωπικοτήτων.
Κανένα σύστημα υγείας δεν μπορεί να ευδοκιμήσει,
όταν το ιατρικό και παραϊατρικό προσωπικό
διαπνέεται από τέτοιες φιλοδοξίες
και ψωνίζεται ως ένας κλάδος υπερανθρώπων
που δικαιούται τιμές και πολυτέλειες
μεγαλύτερες από κάθε άλλο εργαζόμενο.
Εξομοιώνεται δηλαδή σε ξιπασιά
με δικαστές, επηρμένους καθηγητάδες
και κενόδοξους παπάδες.
Χωρίς παιδεία, η μηχανιστική εμβαλωματική ιατρική
θα βασανίζει με χίλιους τρόπους τους ανθρώπους
και θα κατασκευάζει τέρατα που θα ζούν
όσο γίνεται πιο πολλά χρόνια
σε μια μίζερη διελκυστίνδα συμφερόντων.
Θα παραμένει πάντοτε μια ματαιότητα,
μια άχρηστη υπηρεσία.

Εκτός λοιπόν από τις επιστημονικής φύσεως επιδόσεις
η παιδεία έχει ανάγκη να μεταδώσει στο μαθητή
μια υγιή κοινωνική κουλτούρα,
για να αξιοποιηθούν οι γνώσεις και οι δεξιότητες
προς όφελος της κοινωνίας.

bassὸ...


___________________________________________
Άρθρο για το εκπαιδευτικό σύστημα της Κούβας. Πηγή: TVXS

«Μεταξύ των χωρών της Λατινικής Αμερικής μόνο η Κούβα, όπου η εκπαίδευση υπήρξε μια κορυφαία προτεραιότητα από το 1959, διαθέτει ένα αποτελεσματικό σύστημα εκπαίδευσης και ανώτερων σχολών».

Για την τιμή του Ανθρώπου

Fidel Alejandro Castro Ruz
August 13, 1926 - November 25, 2016

του Κωστή Μπασογιάννη

Ο Κάστρο υπήρξε σκάνδαλο για ένα συγκεκριμένο είδος ατόμων, άπληστων αλλά και απίστευτα ανασφαλών, που φαινοτυπικά είναι άνθρωποι αλλά διακατέχονται από κτηνώδεις ορμές, τις οποίες τις αποδέχονται και ιδεολογικά ως φυσιολογικές. Με αποτέλεσμα να διάγουν και ζωή κτηνώδη, κοινωνική και προσωπική. Και να προσπαθούν δια μεσου της ιστορίας να επιβάλλουν την δική τους θηριωδία στην κοινωνία, ως αληθινή φύση του ανθρώπου. Επιτίθενται στην ανθρώπινη κοινωνία για να επιβάλλουν την μισάνθρωπη ζούγκλα του ανταγωνισμού, χρησιμοποιώντας παραπλανητικούς, κατ' αρχήν θετικούς όρους όπως αυτούς της αριστείας, της ελευθερίας και της ευπρέπειας. Και στηρίζουν αυτή τους την επίθεση με επιφανειακούς ηθικούς κώδικες που πείθουν τους αφελείς και επιβάλλονται στους ενοχικούς ανθρώπους καταδυναστεύοντάς τους και καθιστώντας τους όργανα πειθήνια και καταστρεπτικά. Αυτό το είδος που περιέγραψε με τα μελανώτερα χρώματα στην απολογία του ο Φιντέλ το 1953. Αυτό το συγκεκριμένο αιμοσταγές είδος όντων εκφράζονται και σήμερα εναντίον του, υπερτονίζοντας τις αδυναμίες του και μηδενίζοντας τις σαρωτικές νίκες που κατήγαγε εναντίον των ισχυρών, τώρα που ο γίγαντας αυτός υπερασπιστής της αληθινής ανθρώπινης κοινωνίας που κυριολεκτικά τους ρεζίλεψε έφυγε από αυτό τον κόσμο. Αυτού του είδους θεωρώ κι εγώ υποχρέωσή μου να αποκαλύψω την απανθρωπία στα χρόνια που μου μένουν να ζήσω. Με όση δύναμη λόγου και έκφρασης διαθέτω. Και να εξερευνήσω μαζί με τους ειλικρινείς εργάτες της ανθρωπιάς την αληθινή λίαν καλή κ᾽ αγαθή φύση του ανθρώπου και τους τρόπους με τους οποίους αυτή μπορεί να διασωθεί από την επίθεση των τεράτων.

Bassὸ... 25 Νοεμβρίου 2016

...«Σε κάθε κοινωνία υπάρχουν άνθρωποι με ποταπά ένστικτα. Οι σαδιστές, οι κτηνάνθρωποι, ατέρμονοι μεταφορείς όλων των προπατορικών αταβισμών κυκλοφορούν με την αμφίεση ανθρώπινων πλασμάτων, είναι όμως τέρατα, χαλιναγωγούμενα μόνο λίγο πολύ από την πειθαρχία και την κοινωνική έξη. Αν τους προσφερθεί ένα ποτό από ένα ποταμό αίματος, δεν θα είναι ικανοποιημένοι ώσπου να στραγγίσουν τον ποταμό»...

Fidel Castro Ruz, 1953